انسانى كه بى فكر زندگى مى كند دچار حيات حيوانى مى شود؛ يعنى تمام همّت او بر دو محور قرار مى گيرد: شكم و شهوت. چون حياتى كه با چراغ فكر روشن نشده باشد، بسيار محدود است. قرآن اين نوع حيات را حيات حيوانى نام گذارده است. در آیه 12 از سوره مبارك محمّد، به زندگى كسانى اشاره شده است كه تنها به مسئله شكم اهميت داده و براى مسائل ديگر هيچ گونه حسابى باز نكرده اند:
«والذين كفروا يتمتعون ويأكلون كما تأكل الأنعام والنار مثوى لهم».
وكافران همواره سرگرم بهره گيرى از [كالا و لذتهاى زودگذر] دنيايند و مى خورند همانگونه كه چهارپايان مى خورند و جايگاهشان آتش است.