آيا ارزشی بالاتر از این هست كه يك وجود مقدّس بى نهايت از موجودی ذليلِ و ضعيف و مسكين اظهار رضايت كند؟ يا مثلاً، مامور کوچکی در دربار فرعونباشد و هيچ کس او را حساب نکند، ولى با اتصال به مقام نبوت و كمك فكرش، تبدیل به مؤمن آل فرعون بشود و آیاتى از قرآن درباره او نازل بشود؟
ملكه كشور مصر(آسيه) فقط يك لحظه فكر كرد كه شوهرم چه مى گويد، درباريان چه مى گويند، و موسىچه مى گويد؟ آسيه دربار با آن عظمت و خزينه و مملكت را رها کرد و به موسى، علیه السلام، پیوست که از زر و زيور دنيا بهره اى نداشت. چگونه همه اين شکوه و عظمت، که حتی امروز هم دیدن اندکی از بقایایش موجب تحیر ماست، نزد او صفر مى شود و يك چوپان گليمپوش چوب به دست در چشمش آن قدر عظمت مى يابد؟
كوچك شدن آنچه به چشم عظيم مى آمد و عظمت آنچه به نظر كوچك مى نمود به سبب انديشه بود. آسيه آشکارا به موسى، عليهالسلام، ايمان آورد وگفت: شاه و دربار و زر و زينتش دروغى بيش نيست. اينها كه به چشم عظيم مى آيند، خيلى كوچكاند و به واقع چيزى نيستند.
از این روست که امير المؤمنين، عليهالسلام، درباره متّقين مى فرمايد:
«عظم الخالق فى انفسهم فصغر ما دونه فى اعينهم...».
تنها خداوند در نگاهشان بزرگ است، لذا هر چه غير خداست در نزد ايشان كوچك است.
موسى، عليهالسلام، كه منبع حقايق الهى است، وقتى با چراغ فكر نگاه میكند، حقيقت را مى بيند و در نتیجه، فرعون و درباريان او را خيلى كوچك مى بيند. براى سرانِ ارتش و نوكران دربار و حتی براى بعضى از مردم،.شاه خيلى بزرگ مى نمود. مى گفتند: او اعلیحضرت است، نيروى زمينى.و هوايى و دريايى دارد، جِت دارد، آمريكاو شوروىرا دارد و...، ولى براى كسى كه فكرش فكر مستقيم و صحيح بود (مانند حضرت امام)، او کوچک بود. لذا، وقتى ایشان روى منبر از او ياد مى كرد مى فرمود: اين مردك را مى گويم! چرا امام از آمريكا و شاهنمى ترسید؟ چون با فكر الهى نگاه مى كرد و مى يافت كه «العزة للّه لا لآمريكا».
به همین قیاس، پول و زيبايى چيزى نيست كه چشم انسان را پر كند، بلكه بايد ديد عظمت واقعى از آنِ چه كسى و چه چيزى است و حقارت واقعى از آنِ چه كسى و چه چيزى است؟ اگر انسان با اين ديد ببيند، زندگى مستقيمى پيدا خواهد كرد.
خيلى از چهره هاى باعظمتى كه در عالم داريم، در ابتدا چيزى نبودند ولی با فكر همه چيز شدند. آسيهفكر كرد و حقيقت فرعونو فرعونيان را ديد. قرآن مجيد از فرعون ذى الاوتاد یاد میکند.[6] چون هر مجرمى را كه نزد او مى آوردند، حكم مى كرد او را بخوابانند و به دست و پایش ميخ بكوبند.[7] او آسيه را نيز به همين مجازات تهديد كرد، اما آسيه نترسيد[8] و گفت: هر کاری مى خواهى انجام بده، زیرا من حقيقت دو چيز را شناختهام: كوچكى تو و بزرگى خدا را. و عاقل كسى است كه به دنبال عظمت مى رود و خود را پست نمى كند. برای همین، من خدا را با تو معامله نمى كنم.