تصويرى قرآنى از حيات دنيوى‌

  قرآن مجيد در اين تصوير خود، از حيات دنيوي مى‌گويد: جهان؛ يعنى تجارتخانه، و انسان؛ يعنى تاجر، و مواهب عالم، از عمر گرفته تا كوچك‌ترين شيء‌اي كه آدمى با آن ارتباط دارد، عبارت است از سرمايه. جهانيان در ايام حيات خود در خانة دنيا بر دو دسته هستند، يا تجّارى هستند كه در پايان زندگى و هنگام انتقال به عالم آخرت، در تمام برنامه‏هاى حيات، منفعت كسب كرده‏اند، و يا گروهى هستند كه با ضرر صد در صد رو به رو شده‌اند. آن‌ها خيال مى‏كردند كه در راه درست دارند حركت مى‏كنند، ولى خود اين گمان هم از گمراهى و جهل و نادانى‌شان بود؛ آن‌ها داشتند در همة شؤون حيات، ضرر صد در صد مى‏دادند، و نمى‏فهميدند. حالا اين ضرر كردن، در لباس پوشيدن، در غذا خوردن، در خانه ساختن و در ازدواج و معاشرت آنان بود؛ يعني آنان در همة جهات داشتند ضرر مى‌كردند و مجموع عمرشان آميخته با خسارت، بدبختى، بيچارگى و ذلت بوده است، امّا خود خيال مى‏كردند كه آن‌ها همه عزت بودند. خداي متعال در آيات سيزده و چهارده سورة كهف دربارة چنين زندگي‌اي مي‌فرمايد:

«قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرينَ أَعْمالاً *  الَّذينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً»[18]

  آيات مزبور همة جهات زندگى را شامل مي‌شود. اين انسان‌ها خودشان خيال مى‏كردند كه زندگي خوب و سالمى دارند. قرآن مجيد و روايات در اين جا به طرز شگفت‌آوري انسان را متذكّر نموده و بيدار مى‏كنند كه با بريده شدنش از حريم نبوت، چشم، گوش، دست، پا، شكم، فكر و اخلاق، همگي، داراى زواياى انحرافى مي‌شوند و ترديدي هم در آن نيست.