دگرگونى مواد در طبيعت‏

از نظر علم، در هستي با دو واقعيت رو به رو هستيم. از يك واقعيت، تعبير به ماده مى‏كنند، به طور مثال، غذا ماده است. از واقعيت ديگر تعبير به انرژي مي‌كنند، به طور مثال، صوتى كه الان شما مى‏شنويد، انرژى است. اين ماده تبديل به انرژى مى‏شود و صدا توليد مي‌شود. فعاليت‏هايى كه انسان انجام مى‏دهد، به اصطلاح موادى هستند كه دارند مى‏سوزند و تبديل به انرژى مى‏شوند. دانش ثابت كرده كه همان‌طور كه انرژى را مى‏توان به ماده تبديل كرد، ماده را هم مى‏توان به انرژى تبديل كرد. اين مطلب مسأله‏اى هست كه امروز نمي‌شود آن را انكار كرد.

خلاصة آنچه تا به حال گفتيم، اين است كه جهان وزن دارد، و اين كه انرژى اين قابليت را دارد كه به ماده تبديل شود، و ماده هم اين قابليت را دارد كه به انرژى تبديل شود.

اين مقدمات براى درك روايت اول است كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه وآله و سلّم در آن فرموده: على جان! اگر ايمان قلبى تو به غير از اعمال، اخلاق، رفتار و كردارت، به تنهايى در يك طرف ترازو قرار بگيرد، چون هر انساني داراى حالات، اخلاق و اعمالى هست. سخاوت، فضيلت ، شجاعت، صداقت، پاكى و نور براى روح و جان تنها يك جنبه است و او حالات زيادى دارد. علاوه بر حالات روحى، بشر اعمالى نيز دارد، مثلاً نماز، روزه و حج، و هم‌چنين فعاليت‏هاى گوناگون الهى؛ به خانة يتيم و مستمند مى‏رود؛ به جنگ مى‏رود، على جان! اين‏ها همه به يك طرف، اگر خداوند تبارك و تعالى تنها ايمان قلبى و شدت ارتباط قلبى تو به خودش را تبديل به ماده كند و از عالم معنا بيرون بياورد و تبديل به جسمى كند كه قابليت اشاره كردن را داشته باشد، و بگويند اين ايمان على است، مى‏دانى ايمان تو چقدر وزن دارد؟ خدا اگر تمام عالم را در يك طرف بگذارد و ايمان تو به خود را در طرف ديگر بگذارد، ايمان تو بر سنگينى عالم برترى دارد. [7]

ما فقط مى‏توانيم ظاهر اين مسأله را بشنويم. ما مى‏گوييم خدا را قبول داريم، ولى مى‏بينيد كه قبولى خدا در ما با هر گناهى سازش دارد، ولى قبولى خدا در دل على تنها با هر كمالى سازش دارد. بين توحيد على و توحيد ديگران خيلى فاصله است. اين روايت، چهرة ارتباط اين مرد را با مبدأ عالم نشان مى‏دهد كه ايمان او از نظر وزن و حقوق، از وزن تمام عالم در پيشگاة خدا سنگين‏تر است.