سفارش ششم: رضايت از خدا

«وَ الرِّضَا عَنِ اللَّهِ فِي الشِّدَّةِ وَ الرَّخَاءِ»

حسين جان! پروردگار، براى زندگى تو اندازه‏گيرى‌هايى كرده كه در اين اندازه‏گيري‌ها، پنجاه سال خوشى براى تو نوشته شده و ده سال هم ناراحتى. هم در آن پنجاه سال خوشى، به قضا و قدر خدا راضى باش، و هم در آن ده سال ناراحتى.

‏و حسين هم در حماسۀ عاشورا چنين بود. از صبح عاشورا تا عصر آن، هفتاد و يك نفر از بهترين فرزندان آدم را جلوى چشمش قطعه قطعه كردند و سر بريدند. از يك طرف بدن‌هاي بي سر ياران افتاده بود، و از طرف ديگر، صداى نالۀ زن و بچه مى‏آمد. بچه‏هاى تشنه هم داشتند فرياد مى‏زدند، در حالي كه عده‏اى از بچه‏ها مطابق با روايات از شدت تشنگى از دنيا رفته بودند. خود حضرت هم ديگر در بدنش جاى سالمى وجود نداشت. در اين حال، او صورت خون‏آلودش را روى خاك ‏گذاشت و سفارش پدرش علىعليه السلام را آشكار كرد: «الهى رضاً بقضائك.» [14]چون تربيت كامل بود و روح ديگر اشباع گشته بود.