اخلاق، يعنى هزينه كردن عواطف عالى انسانى و نحوۀ پيوند مثبتى كه بايد او با همنوع خود و با افراد ديگر داشته باشد. در حقيقت، اخلاق در پيوند انسان با خانواده و جامعه، نظير نورافكنى است كه بر پيشانى لكوموتيوي قطار نصب شده است. اين نورافكن راه را چنان عالى به رانندۀ لكوموتيو نشان مىدهد كه راننده با تمام توجّهى كه از طريق نور آن براى او پديد مىآيد، ميتواند قطار به آن سنگينى را با همۀ مسافرانش به مقصد برساند. در زندگى انسان، اخلاق، كاري همانند آن نورافكن را انجام مىدهد تا او بتواند راه زندگى را در خانه و در اجتماع آن چنان كه شايسته است، طىّ مسير كند. بىترديد، انسانى كه عقيده به خدا دارد و مؤمن به حق هست، اما از اخلاق پسنديده دور است، مطرود خدا است.