سلام در اسلام‏

دقت در جملات بالا ما را به اين حقيقت متوجه مى‏كند كه منظور از اين سلام كه خداوند مهربان در بين بندگانش جهت استعمال در معاملات و امانات و اخلاقيات و مصاحبت صادقانه و معاشرت صحيح قرار داده بدون ترديد اسلام است.

چرا كه ما بندگان در تمام نواحى زندگى مأموريت واجب داريم كه از اسلام پيروى كنيم و معاملات و معاشرت و مصاحبت و امانت‏دارى خويش را با اين دين جهانى و قوانين ابدى و سعادت‏بخش هماهنگ نماييم، تا از بركت اين حقيقت به سلامت در ولايت، سلامت در حيات، سلامت در قلب و سلامت در ممات و سلامت در قيامت برسيم، چنانچه درباره حضرت يحيى و عيسى عليهما السلام در قرآن مجيد فرموده:

درباره يحيى گفته:

 [وَ سَلامٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَ يَوْمَ يَمُوتُ وَ يَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا]

و بر او سلام باد روزى كه زاده شد، و روزى كه مى‏ميرد، و روزى كه زنده برانگيخته مى‏شود.

و درباره عيسى فرموده:

 [وَ السَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَ يَوْمَ أَمُوتُ وَ يَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا].

و سلام بر من روزى كه زاده شدم و روزى كه مى‏ميرم و روزى كه زنده برانگيخته مى‏شوم.

تمام انبيا و امامان عليهم السلام و اوليا و پاكان به خاطر اتصال به اين امانت از سلامت كامل برخوردار بودند و برابر با آيات كتاب حق هر كس در اين دنيا از اين سلامت برخوردار باشد، بدون ترديد در عالم قيامت هم از سلامت معنوى برخوردار خواهد بود و به خاطر اين سلامت مشمول رضاى حق و براى ابد اهل بهشت سرمدى مى‏باشد.

درباره اسلام و منافع دنيايى و آخرتى آن مسائلى در ضمن توضيح احاديث «مصباح الشريعة» خواهد آمد.