آرامش، اثر ديگر ديندارى

اثر ديگر دینداری، آرامش است. واقعاً دینداران واقعی در آرامش هستند:

} الَّذينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إيمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ. {[13]

این وعدة پروردگار است كه براي آنان امن و آرامش باشد.

پیغمبر اسلام گامی فقط نان خالی به دست مي‌آوردند، ولي با اين حال می‌گفتند: «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ»[14]، و اصلاً از اين كه چرا من ندارم و مشرکین دارند، و چرا من نان خالی دارم و سفرۀ خانۀ فلاني ‌پر است، اضطراب نداشت؛ حضرت آرامِ آرام بود. روزی هم که نداشت، چنان‌كه نوشته‌اند، گاهی اتفاق می‌افتاد حضرت، سه شبانه روز هم یک لقمۀ غذا به دست نمي‌آورد و شکم حضرت خیلی مالش پیدا می‌کرد، آن حضرت با دستمالي تکه سنگي را به شکم خود می‌بست تا از مالش رفتن شكم خود جلوگیری کند. بعد در همین حال، هر کسی او را می‌دید و مي‌‌گفت: آقا! حالتان چطور است؟ حضرت نمی‌گفت: من سه شبانه روز است كه نان نخوردم؛ بلكه آرام و راحت می‌گفت:

«الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى كُلِّ حَالٍ.» [15]

در هر حالي به سر مي‌برم، برایم جاي شكر هست.

ما اوج آرامش اهل دین را می‌توانیم در گودال قتلگاۀ كربلا ببینیم. در اين موقعيت، آن قدر حضرت سید الشهداء عليه السلام آرامش باطن داشت که با دیدن هفتاد و دو بدن قطعه قطعه شدۀ ياران و فرزندانش، و با شنیدن صدای ناله زنان و بچه‌هاي كاروانش، انگار كه گودال قتلگاه بهترین تختخواب استراحت اوست. براي همين، او صورت خود را بر روی خاک گذاشت و گفت: «الهى! رضاً بقضائك.»[16] آن هم در کمال آرامش؛ یعنی اصلاً دلش گرفتار اين نبود كه چرا الان یزید در کاخ نشسته و من در گودالم؛ چرا الان دارند شیر‌خوارگان بنی‌امیه را در گهواره‌های‌شان آرام می‌کنند؛ گهواره‌هايي كه به آن، میخ طلا و نقره زده بودند، ولی باید نوزاد شش ماۀ من، تشنه جان بدهد. اصلاً دل او اسیر این مسایل نبود؛ چون همة ناآرامی‌ها متعلّق به اسارت قلب است؛ همة چون و چراها، متعلّق به اسارت قلب است. همین است كه اهل ایمان آرامش کامل دارند. به خدا قسم، حضرت ابی‌عبدالله عليه السلام در گودال قتلگاه، از نظر باطن، خوش‌تر از شاهانی بود که روی گران‌ترین تخت‌ها آرمیده بودند.

می‌دانیم این آرامش باعث سلامت بدن است؛ این آرامش باعث طول عمر مي‌شود؛ این آرامش باعث قدرت دفاعی بدن ماست؛ می‌دانیم دکترهای مهم عالم امروز می‌گویند، منشأ بیش‌تر امراض، به تعبیر خودشان، استرس‌هاست که البته، این سخن جدیدی نيست که آن‌ها می‌گويند. این سخني است که هزار و پانصد سال پیش، امام صادق عليه السلام گفت: «الْغَضَبُ مِفْتَاحُ كُلِّ شَرٍّ.» [17] معنای خارجی «غضب»، همان استرس است. این سخن امام صادق عليه السلام است.

قرآن مجید می‌فرماید از آثار دینداری واقعی، آرامش و امنیت است.