معيت پروردگار با دينداران واقعى

آن که دیندار واقعی است، چه این که چهرة مشهوری بشود و چه چنين چهره‌اي نشود، درِ هلاکت و نابودی بر روی او بسته است. اینان یا امثالشان، از آن جهت كه اهل دین هستید، و از آن طرف كه دینداری آنان، آثاری برای خود و برای دیگران دارند، در حدّ ظرفیت خود، با پروردگار مهربان عالم معیت دارند:

}إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذينَ اتَّقَوْا وَ الَّذينَ هُمْ مُحْسِنُونَ{ [2]

به طور یقین، خدا با کسانی است که اهل دوری از گناهند و اهل انجام خوبی‌ها هستند.

با تقوايان در بخش اول آیه، و محسنان، به معناي نیکوکار، در بخش دوم آيه، به اين افراد اشاره دارد. بنا بر ‌اين آيه، وقتی خدا با انسان باشد، و سبب بودن خدا هم با انسان هم همین دینداری جدی باشد، درِ هلاکت بر روی انسان بسته خواهد بود. براي اين كار لازم نیست كه آدم چه در زمان حيات، و چه بعد از مرگ، بین مردم معروف و مشهور بشود.