گناهان، مركب چموش، و خوبى‌ها، مركب رهوارند

آن‌هايي که در اوج دینداری هستند، چشمشان هم باز است. امیرمؤمنان عليه السلام وقتی گناهان را نگاه می‌کند، پشت پردۀ گناهان را این گونه می‌بیند و می‌گوید: مجموع گناهان، مرکب چموشی است که نمي‌شود اختيار آن را در دست گرفت؛ زيرا قدرت چموشی آن خیلی ‌بالا است. هر انسانی که سوار این مَرکب چموش مي‌شود و چون نمي‌تواند اختيار آن را به دست بگيرد، و به تعبير خود نهج‌البلاغه، چنين اسبي لجام ندارد كه آن را نگه دارد. این مرکب چموش، سوار خود را با چموشی می‌برد، و وقتی از چموشی آرام می‌گيرد که سوار خود را تحویل جهنم بدهد. این نگاه امیرمؤمنان عليه السلام به بدي‌هاست. اما وقتی حضرت به خوبی‌ها نگاه می‌کند، اسمِ خوبی‌ها را مَرکب رهوار می‌گذارد. اين مَركب، سوار خود را بی‌اذیت، بی‌ترس، بی‌وحشت و با امنیت حركت مي‌دهد، در حالي كه مهار آن هم دست صاحبش است که کج نرود و بی‌تقوایی نکند و خوابش هم نبرد. این مرکب خوبی‌ها، سوار بر خودش را به آخرین منزلي كه می‌برد و او را آن جا پیاده می‌کند، بهشت پروردگار است.[13]