در زمان حكومت اميرمؤمنان عليه السلام و در اوج قدرت آن، روزي حضرت داشت تنها با غلامش قنبر در کوفه حركت ميكرد كه در مسیري ديد پيرمرد مردي با محاسن سفید نشسته و دارد گدایی میکند. خيلي ناراحت شد. در همان جا، بغل پیرمرد نشست و گفت: پدر! وقار شما، سن شما و محاسن سفید شما اقتضای گدایی نمیکند. شما آبرو دارید. شما آقایید. با این گدایی، به آبرو و به آقاییتان لطمه میخورد. پيرمرد گفت: آقا! کارمند وزارت دارایی بودم كه پیر و كور شدم. وزیر دارایی، علی بن ابیدافع، یک روز من را خواست و گفت: آقا! دیگر از دست تو کاري برنمی آید، پس به سلامت برو. به خدا قسم، علی میخواست مثل مادر داغدیده گریه کند. آدمهای دیندار خیلی دل نازک هستند. به قنبر فرمود: برو علي بن ابیدافع را بردار و پيش من بیاور. قنبر رفت و به وزیر دارایی گفت: علی با تو کار دارد. علي بن ابیدافع دوان دوان آمد. حضرت به او گفت: تا وقتی اين پيرمرد جان داشت و بدنش سالم بود، از او کار کشیدی، وقتی هم كه كاري از او برنميآمد، بیرونش کردی. الان او با زن و بچهاش چکار باید بکند. آيا خوب است كه یک نفر را این جور به خاک سیاه نشاندهاي؟ ابنابيدافع گفت: علی جان! این آدم سر پا بود و کار هم خوب میکرد. ولي اكنون او دیگر توان کار ندارد. در ضمن، مسیحی هم هست. حضرت گفت: من به دینش کار ندارم. حالا زن و بچۀ او از کجا بیاورند بخورند؟ الان اگر بچه اين پيرمرد، دخترش، دامادش، عروسش و نوههايش بگویند، بابا بزرگ! ما میخواهیم كه امشب مهمانی به خانۀ شما بیاییم، او چقدر باید خجالت بکشد. چه جوری به اینها بگوید که نیایند. حضرت به آن پيرمرد گفت: وقتی سرپا بودی، چقدر حقوق میگرفتی؟ او گفت: علی جان! این مقدار حقوق ميگرفتم. حضرت فرمود: با اين مقدار حقوق، زندگیات کاملاً تأمين ميشد؟ پيرمرد گفت: آري، علی جان!
همان جا حضرت به ابنابيدافع گفت: اسمش را بنویس و تا زنده است حقوقش را بده.[11]
دیندار نسبت به کارافتادهها، بياعتنا نيست و میگوید، اگر اين كارفتاده، اداری است، حقوق بازنشستگی دارد و از اين راه تأمين ميشود، و اگر او اداری نیست و حقوق بازنشستگي ندارد، بر منِ دیندار واجب شرعی است كه زندگی او و زن و بچهاش را از سهم زکات، از سهم خمس، از صدقه، از انفاق اداره بکنم؛ یعنی باید نگاۀ هر مؤمني به همۀ انسانها، نگاۀ به عنوان بندگان خدا باشد. در بين اين بندگان خدا هم يهودي، مسیحی، آشوری و زرتشتی وجود دارد. دیندار نانرسان است؛ دیندار آدم مهربانی است؛ دیندار آدم با محبتی است.