انبيا و امامان خيرى براى همه حتى براى دشمنان خود

خداوند مي‌گويد پیغمبر و بقیه انبیا و ائمۀ طاهرين را اماماني قرار داديم و تمام آن‌ها را به انجام كارهاي خير امر کردم: }وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ{[29] کار خیری در این عالم نیست مگر این که آن‌ها باید آن را انجام بدهند. آن‌ها به علت ایمان خود به خدا و به قیامت، اين كارها را انجام می‌دادند. براي همين، هيچ موجود زنده‌اي از این انبیا و ائمه رنج نديد. موجود زنده را مي‌گويم، نه انسان را فقط.

روز دوم محرم هزار نفر برای حمله به ابی‌عبدالله عليه السلام وارد کربلا شدند. در آن روز هم چون آب آن‌ها تمام شده بود، و در مسیر هم آبي نیافته بودند،. همۀشان تشنه بودند؛ امام حسین عليه السلام به هفتاد نفر همراهان خود فرمود، هر چه آب دارید، به این تشنه‌ها بدهید.[30]

علی بن طعان یکی از این هزار نفر بود. او در توصيف اين تشنگي می‌گوید، اسب من این قدر تشنه بود که تشت آبی را که برایش آورند، در خوردن آب سرگردان شده بود و انگار گیج بود و نمي‌دانست چه كند و خود من هم که خیلی تشنه بودم، نمي‌توانستم به آن اسب كمكي بكنم. یک دفعه دیدم، ابی‌عبدالله عليه السلام آمد و این تشت را بلند کرد و جلوی اسب من نگه داشت تا آن اسب سیراب شود