برخورد شديد پيامبر صلى الله عليه و آله با بخيل‏

در روايت آمده:

پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله خانه خدا را طواف مى‏كردند، ناگهان مردى را ديدند به پرده كعبه آويخته و مى‏گويد: الهى! به حرمت اين خانه، مرا بيامرز.

پيامبر صلى الله عليه و آله فرمودند: گناهت چيست؟ عرض كرد: بالاتر از اين است كه براى شما بگويم!

فرمود: واى بر تو گناه تو بزرگ‏تر است يا زمين‏ها؟ گفت: گناه من، فرمود: واى بر تو گناه تو بزرگ‏تر است يا كوه‏ها؟ گفت: گناه من!

فرمود: گناه تو بزرگ‏تر است يا درياها؟ گفت: گناه من!

فرمود: گناه تو بزرگ‏تر است يا آسمان‏ها؟ گفت: گناه من!

فرمود: گناه تو بزرگ‏تر است يا عرش؟ گفت: گناه من!

فرمود: گناه تو بزرگ‏تر است يا خدا؟ گفت: خدا بزرگ‏تر و برتر و جليل‏تر است.

فرمود: واى بر تو گناهت چيست؟ گفت: مردى ثروتمندم، هرگاه نيازمندى به من مراجعه كند گويى شعله‏اى از آتش به استقبالم مى‏آيد!

حضرت فرمود: مرا واگذار، به آتشت مرا دچار مكن، به خدايى كه مرا به هدايت و كرامت مبعوث كرد، اگر قائم بين ركن و مقام باشى و سپس هزار هزار سال نماز بخوانى و آن قدر گريه كنى كه از گريه‏ات چشمه‏ها راه افتند و درختان سيراب شوند آن گاه بميرى و در لئامت و پستى اين چنين باشى، خداوند با رويت به آتش درافكند، واى بر تو قول حق را نشنيدى كه فرمود :

[وَ مَنْ يَبْخَلْ فَإِنَّما يَبْخَلُ عَنْ نَفْسِهِ‏] .

و هر كه بخل پيشه كند، فقط نسبت به [سعادت و خوشبختى‏] خود بخيل است‏

و در قرآن فرموده:

 [وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ‏] .

و كسانى را كه از بخل و حرصشان بازداشته‏اند، اينان همان رستگارانند.