همنشين پاك از ديدگاه اميرمؤمنان عليه السلام‏

اميرالمؤمنين على عليه السلام، پيشواى پرهيزكاران درباره رفيق خوب و اينكه داراى چه روحيه پر ارزشى است مى‏فرمايد:

«لَايَكُونُ الصَّدِيقُ صَدِيقاً حَتّى‏ يَحْفَظَ أخَاهُ فِى ثَلَاثٍ: فِى نَكبَتِهِ، وَغَيْبَتِهِ وَوَفَاتِهِ» .

دوست، دوست نيست مگر اينكه برادر دينى و دوستش را در سه مورد رعايت كند: در گرفتارى و بلاى روزگار و در غيبت و نبودش ميان جمع و در مرگ و وفاتش.

در گرفتارى و بلاى روزگار، با مال و آبرو و زبان و قدمش به يارى او بشتابد تا جايى كه گرفتارى و بلاى روزگار از او دفع شود. در غيبت و نبودش ميان جمع از او دفاع كند و جلوى زبان‏هاى تند و تيز را بر ضد او بگيرد. به هنگام وفات و از دنيا رفتنش امورش را عهده‏دار شود و به زن و فرزندش رسيدگى نمايد.

اگر دوستى‏ها و رفاقت‏ها بر اين پايه كه اميرالمؤمنين على عليه السلام بيان فرموده قرار بگيرد زندگى همه مردم نمونه‏اى از زندگى بهشتيان روز قيامت مى‏شود.

ممكن است كسى بگويد كه تحقق چنين رفاقتى بسيار مشكل است و شايد غير ممكن، در پاسخش بايد گفت: تربيت شدگان قرآن و مكتب اهل بيت عليهم السلام در معاشرت و رفاقت با ديگران به همين صورت كه حضرت مولا عليه السلام بيان فرموده عمل مى‏كردند و بارى هم بر دوش خود حس نمى‏كردند و با عملشان ثابت كردند كه در حوزه معرفت و دين و ديندارى هر كار مثبتى انجامش ممكن و آسان است، كه در بخش‏هاى بعدى به گوشه‏اى از زندگى سراسر نور كسانى كه پيامبران و امامان و بندگان پاك و صالح را براى همنشينى انتخاب كرده‏اند اشاره مى‏شود.