حضرت عیسی و حضرت یحیی (ع) هرروز همدیگر را میدیدند. یحیی دائماً گریان بود و عیسی گاهی گریه میکرد و بیشتر اوقات شاد و لبخند بر لب بود. یک روز با هم بحثشان شد. یحیی گفت: قیافه باید قیافه من باشد و آدم همیشه باید محزون و غصهدار و متأثر و گریان باشد. عیسی (ع) هم گفت: نه، اینطور نیست. بعد گفتند: از خود خدا میپرسیم که از بین ما دو نفر، قیافه کدامیک را بهتر میپسندد. خطاب رسید: هردوی شما را دوست میدارم، اما به قیافه عیسی بیشتر نظر دارم. ما نباید فقط در اوقات غمگینی به یاد خدا باشیم، بلکه به وقت خوشی و شادی و نشاط هم باید به یاد او باشیم. در شب عروسی هم به یاد او باشیم، نه اینکه شب عروسی مرتکب خلافهایی بشویم و بعد به هنگام صبح که سرمان درد گرفت و اعصابمان به هم خورد و ناراحت شدیم آنوقت سرمان را بالا بیاوریم و با آن قیافه به هم ریخته بگوییم ای خدا! این نمیشود و درست هم نیست.
در محله ما کامیونداری بود که مشروب میخورد، قمار میکرد، وسایل موسیقی هم داشت و در نواختن آن هم متخصص بود. کامیونش بار زده بود تا از مشهد به تهران بیاید. ده صبح که تازه از خواب بیدار شده بود به او خبر دادند که کامیون شما در سربالاییهای سمنان چپ کرده و خسارتهای فراوانی دیده است. خیلی ناراحت شد و با حالت ترشرویی در وسط اتاق ایستاد و گفت ای خدا مگر من چه کار کردهام که ماشینم خراب شده است؟! آری در این هنگام و آن هم اینگونه سخن گفتن دردی را دوا نمیکند.
باید همیشه و بخصوص به وقت خوشی به یاد خدا بود و به سوی او روآورد و نیز باید به دامن فضل و رحمت او پناه ببریم که با این پناه بردن، به دستگیره محکمی چنگ زدهایم و هیچ کاستی نخواهیم یافت.