تماشای مظاهر رحمت حق

بنابراین، تماشای رحمت تکوینی هم حکایتی دارد و کسانی بوده‌اند که حقیقت این رحمت را یافته‌اند. البته ما ظاهر این مظاهر را می‌بینیم. خورشید و ماه و شب و روز، رحمت خدا و آیاتی از آیات او هستند. در سوره یس می‌فرماید: «و آیه لهم الیل نسلخ منها النهار». پس شب و روز و همه موجودات و حتی علف بیابان هم رحمت و تجلی پروردگار است، اما آن حقیقتِ رحمت را اگر انسان بیابد، مدهوش می‌شود و آنگاه  بر سر این سفره می‌نشیند و می‌گوید: "کجا کفاف دهد باده‌ها به مستی ما؟" و انسان دهان جانی پیدا می‌کند پهناورتر از تمام فلک، و دهان عقلی پهناورتر از عرش و فرش. زندگی برای اینان تمام نمی‌شود و مرگشان نیز اول زندگی است، وانگهی مرگ هم چه عشقی برایشان دارد و درباره آن فریاد می‌کشند: «اذا لا یبالی بالموت» یا می‌گویند: «احلی من العسل» و یا می‌فرمایند: «والله لابن ابی طالب آنس بالموت من الطفل الی صدر امه»؛ مرگ برای من بهتر از آن است که بچه شیرخواره گرسنه‌ای سینه مادرش را بگیرد.