شهادت اعضای بدن

در اصول کافی آمده که حضرت صادق (س) برای یکی از یاران بسیار بزرگوارش پوست را چنین معنا کرد: منظور از پوست، ابزار شهوت و قسمت‌های ران بدن و پوست صورت و لب هاست که به بدن نامحرم تماس داده می‌‌شود.

بعد پروردگار می‌‌فرماید: وقتی اینان به جهنم رفتند و این اعضا علیه آنان شهادت دادند، به پوستشان اعتراض می‌‌کنند که چرا علیه ما شهادت دادید؟ )وَ قالُوا لِجُلُودِهِمْ لِمَ شَهِدْتُمْ عَلَيْنا(

از این که به گوش و چشم نمی‌‌گویند و فقط به پوست می‌‌گویند معلوم می‌‌شود گناه پوست و تماس با بدن نامحرم خیلی گناه سنگینی است، مخصوصا تماس بدن مرد با مرد که پیامبر (ص) می‌‌فرماید: در هنگام شروع تماس، تمام عرش الهی به لرزه درمی‌آید. این به لرزه درآمدن عرش به این معناست که این آدم با این تماس، به تمام عقاید ملکوتی‌‌اش لگد می‌‌زند.

پوست‌ها در پاسخ صاحبانشان می‌‌گویند: مگر ما به خواست خود گفتیم؟ بلکه خدا ما را به نطق واداشت: )أَنْطَقَنَا اللهُ الَّذي أَنْطَقَ كُلَّ شَيْ‏ء(.

آنجا همه رسوا می‌‌شوند مگر آنهایی که در این دنیا توبه واقعی کنند. امام زین العابدین (س) عرضه می‌‌دارد: تو بسیار آقاتر از این هستی که نسبت به گدایی که آمده و به تو می‌‌گوید مرا مفتضح مکن، پرده‌دری کنی: «یٰا مَنْ اَظْهَرَ الْجـَمِیل وَ سَتَـرَ القَبِیح».

کسی که توبه کند، خداوند به زمین، رختخواب، پوست، اعضا و جوارح، رقیب و عتید و به نویسندگان اعمال خطاب می‌‌کند هر چیزی از بنده من دیدید یادتان برود و آنها هم کاملاً فراموش می‌کنند.

و در آیه دیگری یادآور می‌‌شود که شما هیچ‌کدامتان قدرت ندارید از اظهارات چشم و گوش و پوستتان جلوگیری کنید، و آنها شهادتی را که باید علیه‌تان بدهند می‌‌دهند: )وَ ما كُنْتُمْ تَسْتَتِـرُونَ أَنْ يَشْهَدَ عَلَيْكُمْ سَمْعُكُمْ وَ لا أَبْصارُكُمْ وَ لا جُلُودُكُمْ وَ لكِنْ ظَنَنْتُمْ أَنَّ اللهَ لا يَعْلَمُ كَثيـراً مِمَّا تَعْمَلُون(؛ شما گمان می‌‌کردید بسیاری از چیزهایی را که انجام می‌‌دهید از خدا پنهان می‌‌ماند؟!

بنابراین، ادامه پاسخ این پرسش که نعمت‌ها را کجا باید خرج کرد باقی می‌‌ماند که از طریق آیات قرآن باید جواب آن را داد.