اولین آن عوامل، صدق است که قرآن مجید در بارهاش میفرماید: )کُونُوا مَعَ الصّٰادقین]. با آنهایی که با پروردگار عزیز عالم روراست و صادقاند رفاقت داشته باش و با آنان همراهی کن.
همچنین وقتی با خداوند قرارداد میبندی، به راستی قرارداد ببند و به آن پایبند باش. رمز این که در قرآن سفارش میکند که به عهدتان وفا کنید و توبه شکن و پیمان شکن نباشید، برای همین است که در پیمان شکنی، نعمت در جای غیر خودش قرار میگیرد.
خداوند متعال عقل را به انسان نداده که او بنشیند و نقشههای شیطانی بکشد، علم را نیز نداده که آدم به دیگران فخر بفروشد و تکبر کند؛ همچنین حکومت را نداده که انسان فرعون بشود و پول را نداده که انسان قارون بشود، چراکه اگر نعمتها در غیر مسیر خودش قرار بگیرد فساد برپا میکند. پس باید صداقت داشت و روراست بود.
دومین عامل، اخلاص است که بهجا خرج کردن نعمتها نباید برای خوشامد دیگران باشد، چون اگر انسان عادت کند که نعمتها را برای خوشامد دیگران خرج کند، روزی که دیگران خوششان نیاید یا صدای خرج کردن او به گوش آنها نرسد، از او روی میگردانند و نیز بدون اخلاص، زحمتش به هدر میرود.