معنای کلمات

عنایت بفرمایید که مسأله خیلی لطیف است. بر صفحه وجود، چه در غیب و چه در شهادت، یک کلمه که معنا نداشته باشد یافت نمی‌شود. هر چه کلمه در کتاب عالم است معنا دارد. البته کلمه‌هایی که روی کاغذ است مفهوم ذهنی دارد ولی کلمه‌هایی که بر کتاب هستی است، معنای آن حقیقت خارجی است. معنای خورشید چیست؟ معنای حقیقی خورشید که از مشرق طلوع‌ می‌کند، تابش، حرارت، نور، پرورش دادن و تربیت کردن است. معنای ماه چیست؟ تابش به زمین، اثر دادن به خاک، اثر دادن به حیوانات و ایجاد جزر و مد است. معنای هوا، زنده نگاه داشتن موجودات و معنای آب، تداوم دادن به حیات است. معنای زمین نیز روییدن و رویاندن است، دریا و صحرا است، کوه و معدن است، طلا و نقره و عقیق و زمرد و زغال سنگ است، جنگل و بیشه و چشمه و زمین زراعتی است. همه این‌ها معنای زمین است و معنای خارجی دارد. بنابراین، تمام این کلمات آفرینش را خود پروردگار معنا کرده و خودشان دخالت در معنا کردن خودشان نداشته‌اند. تمام سودی هم که این عناصر عالم دارند برای معنای آنهاست. یکی از آنها هم معنای بد ندارد و تمامشان معنای خوب دارند:

)الَّذي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْ‏ءٍ خَلَقَه‏(