تزكيه در نگاه قرآن‏

 چه نيكوست كه در اين مسئله به بيان پروردگار بزرگ عالم در قرآن مجيد توجه كنيد:

 «وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها* وَ الْقَمَرِ إِذا تَلاها* وَ النَّهارِ إِذا جَلَّاها* وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشاها* وَ السَّماءِ وَ ما بَناها* وَ الْأَرْضِ وَ ما طَحاها* وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها* فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها* قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها* وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها» .

 «سوگند به خورشيد و گسترش روشنى‏اش، و به ماه هنگامى كه از پى آن برآيد، و به روزچون خورشيد را به خوبى آشكار كند، و به شب هنگامى كه خورشيد را فرو پوشد، و به آسمان و آنكه آن را بنا كرد، و به زمين و آنكه آن را گستراند، و به نفس و آنكه آن را درست و نيكو نمود، پس بزه‏كارى و پرهيزكارى‏اش را به او الهام كرد. بى‏ترديد كسى كه نفس را [از آلودگى پاك‏ كرد و] رشد داد، رستگار شد. و كسى كه آن را [به آلودگى‏ها و امور بازدارنده از رشد] بيالود [از رحمت حق‏] نوميد شد».

كلمه «الهام» در آيه شريفه، هم به معناى آگاهى‏ها و معلومات فطرى، و هم به معناى وحى است، و «فجور» به معناى دروغ كه ريشه گناهان و به معناى معصيت و مخالفت حق و عدول از آن و فساد و كفر و زنا و خلاصه هر معصيتى است.