خودفراموشى، خدافراموشى‏

عدم شناخت و خود فراموشى از بلاهاى بزرگ وريشه‏هاى بسيارى از بدبختى‏ها و مفاسد است. قرآن مجيد، جهل به خويش و خودفراموشى را از بلاهاى بزرگ مى‏داند كه به عنوان عذاب خدا در دنيا نصيب بدكاران مى‏گردد، آنجا كه مى‏فرمايد:

 «وَ لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُمْ أُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ» .

 «و مانند كسانى مباشيد كه خدا را فراموش كردند، پس خدا هم آنان را دچار خودفراموشى كرد؛ اينان همان فاسقان‏اند».

گرچه خود فراموشان به بسيارى از امور آگاهاند؛ ولى نسبت به خودآگاهى ندارند. خودفراموشان بسيارى از مردم را مريض مى‏بينند؛ اما امراض روحى، قلبى و فكرى خود را درك نمى‏كنند، آنان كه جاهل به خويشند، عده‏اى از مردم را داراى عيب مى‏بينند؛ ولى از عيوبى كه سر تا پاى خود آنان را گرفته غافلند.

بسيارى از امور را حلال يا حرام مى‏دانند؛ ولى غافلند كه رحمت خدا بر خودشان حرام است و عذاب حق بر آنان امرى واجب و ضرورى است.

آنان كه از خود آگاه نيستند بر بسيارى از برنامه‏ها، جايز است و جايز نيست مى‏گويند؛ ولى خود را در معرض مسائلى كه از طرف خداى متعال حكم جايز است دارد قرار نداده و از افتادن در برنامه‏هايى كه از طرف حق جايز نيست نگاه نمى‏دارند.