تفكر در آفرينش و قرآن‏

مساله مهم ديگر انديشه كردن در آفرينش خودمان است. در خودمان فكر كنيم و در ساختمان بدن، روح و نفسمان بينديشيم.
«وَ فِي أَنْفُسِكُمْ أَ فَلا تُبْصِرُونَ». 

و [نيز] در وجود شما [نشانه‏هايى است‏] آيا نمى‏بينيد؟
يكى ديگر از مصاديق انديشه، تفكر در قرآن است:
«وَ تِلْكَ الْأَمْثالُ نَضْرِبُها لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ». 

و اين مثل‏ها را براى مردم مى‏زنيم تا بينديشند.
«أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلى‏ قُلُوبٍ أَقْفالُها». 

آيا در قرآن نمى‏انديشند [تا حقايق را بفهمند] يا بر دل‏هاشان قفل‏هايى قرار دارد؟
راستى، چرا برخى از مردم در قرآن تامل نمى‏كنند؟ چه كسى به دلهاشان قفل نفهمى زده است؟ و مگر جز اين است كه انسان بايد درباره آفرينش، وجود انسان، و قرآن بينديشد؟