مفهوم كفات در قرآن‏

براى مسلمانان، كه در اين نقطه از كره زمين زندگى مى‏كنند، مسئله جاذبه و دافعه زمين سال‏ها پيش از آنكه نيوتن آن را توضيح دهد، از طريق آيات و روايات روشن بوده است. قرآن مجيد مى‏فرمايد:
«أَ لَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ كِفاتاً* أَحْياءً وَ أَمْواتاً* وَ جَعَلْنا فِيها رَواسِيَ شامِخاتٍ وَ أَسْقَيْناكُمْ ماءً فُراتاً».
آيا زمين را فراهم آورنده انسان‏ها قرار نداديم؟ هم در حال حياتشان و هم زمان مرگشان. و كوه‏هاى استوار و بلند در آن قرار داديم و شما را آبى گوارا نوشانديم.
با مراجعه به كتاب‏هاى لغت- مانند المنجد، مصباح المنير، قاموس و ...- معلوم مى‏شود كه «كفات» پرنده سريع‏السيرى را گويند كه هم توان بسط بال خود را دارد و هم توان قبض آن را و در هيچ كتاب لغتى كفات را غير اين معنى نكرده‏اند.
قرآن مجيد 1500 سال پيش از اين زمين را پرنده سريع‏السيرى دانسته داراى دوبال كه يك بالش جاذبه و بال ديگرش دافعه است. جالب اين است كه روزى قرآن مجيد اين نظر را داده كه در دانشگاه جندى‏شاپور در زمان حكومت ساسانيان، در دانشگاه اسكندريه، و در دانشكده‏هاى يونان و هند، اساتيد برجسته نجوم به دانشجويانشان مى‏گفتند كه زمين بى‏ترديد ساكن است و خورشيد به دور آن مى‏چرخد. اما قرآن مجيد در اين باره به دانش دانشمندان زمان خودش تكيه نكرده، زيرا دانش آنان را در اين باره مبتنى بر حقيقت نمى‏دانسته است.