ولايت فقيه تداوم قانون وحى‏

اين رهبرى كه از زمان آدم شروع شده بود، به غيبت امام عصر خاتمه پيدا نمى‏كرد، بلكه خطى بود كه بايد تا قيامت ادامه مى‏يافت، تا انسان بدون سرپرست الهى نباشد و حجت هم بر او تمام شده و زمينه تشخيص حق را از باطل داشته باشد.

به همين خاطر امامان بزرگوار، مردم را براى بعد از خود به فقيه جامع الشرايط ارجاع داده و او را در هر عصرى به عنوان نائب خود و رهبر مسلمين معرفى كردند.

ناگفته نماند، تا زمانى كه پيامبر و امامان در بين مردم بودند، دريافت عين حقيقت در امور شخصى و اجتماعى كار مشكلى نبود؛ اما پس از پيامبر و امامان والا مقام، و بويژه از شروع غيبت كبراى امام عصر، با توجه به هجوم فرهنگ‏هاى بيگانه در عصر اموى و عباسى، و وارد شدن مسائل غير اسلامى به عنوان قواعد دينى، در تفسير و حديث و بويژه با اضافه شدن احاديث ساختگى به دست جنايتكاران حزب ننگين اموى و عباسى، نياز رجوع به متخصص براى تشخيص حق از باطل، و قبول رهبرى متخصص در همه شئون زندگى، هم چون نياز به پيامبر و امام احساس شد، و از طرفى هم قرآن و امامان رجوع به چنين متخصصى را واجب و لازم اعلام كرده بودند، روى اين حساب مسئله با عظمت اجتهاد و مجتهد و فقيه جامع الشرايط، در خط پاك اسلام؛ يعنى تشيع سرخ تجلى كرد .

فقيه جامع الشرايط، شخصيت والايى است، كه در فهم قرآن و روايات و تشخيص مسائل حق از باطل، و اسلامى از غير اسلامى، از همه امّت ورزيده‏تر و داناتر، و به احكام پاك خداى متعال آشناتر است، و در شجاعت و عدالت، زهد و تقوا، عمل و عبادت در رأس امّت قرار دارد.

فقيه جامع الشرايط، امّت را در برابر هجوم طاغوت‏ها و فرهنگ‏هاى ضد خدا، از افتادن به وادى ضلالت و هلاكت حفظ مى‏كند.

آن آيات و روايات و اخبارى كه در همه موارد، رجوع به پيامبر و امام را لازم مى‏داند، همانها رجوع به فقيه جامع الشرايط را واجب مى‏دانند.

فقيهان جامع الشرايط، در حفظ راه خدا و در مسير فراهم كردن زمينه‏اى براى اجراى قرآن، سنت پيامبر و فرهنگ امامان، رنج‏هاى سنگين و خطرات عظيمى را تحمّل كرده و در اين راه زندانيان، تبعيديان و شهيدان بسيارى را تقديم اللَّه كردند.

فقيهان جامع الشرايط شيعه، در بحث و استدلال براى اثبات حق، و بازگو كردن معارف اسلامى، از ورزيده‏ترين افراد امّت بودند.

فقيهان جامع الشرايط، در راه بسط فقه و تفسير قرآن و توضيح روايات و جمع معارف الهى و حفظ آن بر اساس آيات قرآن، به خدمات پر ارجى موفق شدند، و در اين راه هزاران كتب فقهى، تفسيرى، اصولى، كلامى، ادبى، تاريخى، روايى و علمى از خود به يادگار گذاشتند. در اين زمينه كافى است به كتاب پر قيمت «الذريعه» و «اعيان الشيعه» و «الغدير» مراجعه كنيد.

اگر زحمات پر بهاى فقهاى جامع الشرايط شيعه و آثار علمى و فقهى و تفسيرى آنان نبود، امروز كسى از اسلام واقعى خبر نداشت، و بدون شك آيين پر ارزش اسلام، دچار همان بلاى غير قابل علاج يهوديت و مسيحيت مى‏شد.

فقه و فقيه يعنى سنت پيامبر، يعنى فرهنگ امامان، يعنى معارف پاك الهى و با بودن فقه به عنوان قانون حيات، و فقيه جامع الشرايط به عنوان كاشف قوانين تشريعى، جعل قانون و رهبرى براى كسى معنا ندارد.

فقهاى شوراى نگهبان براى همين منظور در مجلس شوراى اسلامى قرار دارند، كه قانون خلاف فقه را با كمال شجاعت رد كرده و آن را از اعتبار و ارزش بياندازند. به همين خاطر اكثر قوانين دولت‏هاى گذشته كه خارج از خطّ رهبرى‏ فقيه جامع الشرايط بوده است، خود به خود باطل قلمداد شده است.

فقه و فقيه مبيّن و مفسّر قرآن و روايات‏اند، و در هر زمانى با نيروى اجتهاد مورد قبول قرآن، مى‏توانند قانون لازم را در برابر حوادث جديد، به مردم ارائه كنند. چه بسا اين گونه احكام، جامعه اسلامى را از سقوط حتمى نجات دهد.

فتواى معروف «تحريم تنباكو» و بسيارى از فتاواى مجتهد عالى مقام، فقيه بى‏نظير، نعمت بى‏مانند حق در قرون اخير، بت‏شكن زمان، رهبر اسلاميان، مظهر رحمت و غضب حق، رعد توفنده الهى عليه ستم، نجات‏بخش امت از خطر استبداد و استعمار حضرت آيت اللَّه العظمى امام خمينى روحى له الفداء از همان قبيل است.

مسئله اجتهاد و مجتهد، از افتخارات بى‏نظير فرهنگ پر ارزش شيعه است و شيعه در طول اين 14 قرن، منافع سرشارى از اين راه كسب كرده است.

شيعه با داشتن مجتهد، هيچ‏گاه به بن بست قانونى نمى‏رسد و در برابر هر برنامه‏اى كه پيش بيايد، راه جعل قانون، برابر با خواسته خداى متعال بزرگ را دارد .

اطاعت و پيروى از فقيه جامع الشرايط، به حكم قرآن و روايات از اعظم واجبات الهيّه، و پيروى از فقيه، پيروى از امام عصر، و پيروى از امام عصر، پيروى از پيامبر و پيروى از پيامبر، پيروى از خداست:

«مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ» .