پایگاه اطلاع رسانی

استاد حسین انصاریان

گريز افراد گنهكار از ياد مرگ‏

گريز افراد گنهكار از ياد مرگ‏

شخص واعظ و اهل منبرى بود كه ما با هم زياد منبر داشتيم. چند سال است كه از دنيا رفته است. آدم خيلى خوبى بود. تمام منبرهاى او بر طبق روايت بود و شايد در يك منبر، سى روايت مى‏خواند.

اهل يكى از شهرهاى خراسان بود. زياد معروف نبود، ولى مجالس مذهبى قبل از انقلاب، در محيط ما، خيلى او را دعوت مى‏كردند. او قبل از انقلاب مى‏گفت:
در يكى از محله‏ هاى بالاى تهران مراسم ختمى در خانه‏اى بود، به من گفتند: آيا شما براى سخنرانى به آن مراسم مى‏رويد؟
با خود گفتم اگر سودمند باشد، يعنى اگر حرفهاى ما در آنجا كسى را بيدار كند، خوب است. مى‏گفت: رفتيم. خانه‏اى دو هزار مترى بود. ما از درب حياط وارد شديم. راننده‏اى ما را تا ساختمان برد. زن‏هايى كه آمده بودند، بسيار بد حجاب بودند.
بعد آقايى با كروات آمد و احترام كرد و گفت: شما اينجا فقط بيست دقيقه صحبت كن، ولى درباره مرگ و مردن صحبت نكن؛ چون ميهمان‏هاى من ممكن است ناراحت شوند.
گفتم: باشد، حتماً ميهمان‏هاى ايشان هرگز نمى‏ميرند. پس ما در اينجا درباره مرگ و قيامت نبايد صحبت كنيم. مى‏گفت: بيست دقيقه را طورى حرف زديم كه در قيامت گير نباشيم و پايين آمديم.
يادم آمد كه نماز نخوانده‏ام. به صاحب خانه گفتم: ببخشيد! من نماز نخوانده‏ام، گفت: داخل اين اتاق برويد. رفتيم، بيست دقيقه نشستم، مهر نياوردند، تا بعد راننده آمد و مهر آورد. نمازم را خواندم.
گفت: آقا را برسان! وقتى سوار ماشين شديم، در كوچه به راننده گفتم: بيست دقيقه ما را نشاندى، چرا مهر نياوردى؟ گفت: مهر نداشتند، درب خانه‏ها را زدم، پيرزنى در انتهاى كوچه بود كه مهر داشت، از او گرفتم و آوردم.

منبع
  • پایگاه عرفان