اهميت زندگى با حكيمان الهى‏

تمام كسانى كه رزق بدن را با حرام تأمين مى‏كنند، چه در كشورهاى اسلامى و چه در كشورهاى غير اسلامى، كسانى هستند كه از اين حكيمان و طبيبان دارند بريده زندگى مى‏كنند؛ يعنى منهاى دلالت و هدايت آنها.

چون اگر آنها در زندگى ما دخيل نباشند، يقيناً شيطان يا هواى نفس در زندگى ما دخيل خواهند بود و بنا بر آيات قرآن، اگر كسى به وجود مقدس آنان مراجعه نكند، يا هواى نفس خود را عبادت كرده است، يا شيطان را و عاقبت اين عبادت، آلوده بودن زندگى در دنيا و تسلّط ظلم، جور، فساد و گناه بر تمام جوانب زندگى مردم عالم و در نهايت غضب و دوزخ پروردگار است.
يعنى وقتى مردم كره زمين، خود را با دست خود از هدايت اين حكيمان محروم بكنند، بايد «باركش غول بيابان شوند»، حمّال شيطان و هواى نفس. اين جريمه را بايد به دست خود بپردازند كه تمام وجود خود را باركش شيطان و هواى نفس كنند و تمام نواحى زندگى را با عبادت هوى و شيطان، از آلودگى پر كنند كه اين آلودگى زمينه پديد آمدن اين همه فساد و ظلم در همه جوانب زندگى انسان‏ها است.
فساد در تغذيه بدن، نفس، روح، قلب و عقل منجرّ به چنين فساد و ظلم همگانى در عالم شده است و اگر جهان توبه نكند، از اين بدتر مى‏شود و كار به جايى مى‏رسد كه- طبق روايات ما- بشر به دست خودش، دو سوم از نفراتش را نابود مى‏كند و يك سوم باقى مانده نيز همه فرياد مى‏زنند كه فريادرسى به داد آنان برسد و بر آنان ثابت مى‏شود كه بايد به دامان اين حكيمان برگردند؛ چون در آن زمان نياز خود به اين حكيمان را آشكارا مى‏بينند.
پروردگارى كه «ارحم الراحمين» است، با ظاهر كردن حكيم دوازدهم- وجود مبارك امام عصر عليه السلام- به فرياد مردم مى‏رسد و مردم در سايه او، با عشق و علاقه به طرف همه رزق‏هاى واقعى مربوط به اين نواحى كشيده خواهند شد.