اهميت بيمارى روحى بر جسمى‏

متأسفانه در طول تاريخ آن قدر كه به علاج بيمارى‏هاى بدن و درمان جسم بها داده شده، به بيمارى‏هاى فكرى، درونى و باطنى بها داده نشده است و به قدرى تعداد بها دهندگان كم است كه انسان وقتى در كتاب‏ها شرح حال علاج شدگان بيمارى‏هاى باطنى را مى‏خواند، يا داستان درمان‏شدن آنها را مى‏شنود، برايش خيلى شگفت‏آور و تعجب‏انگيز است كه چگونه دزد قهارى به عبد خدايى تبديل مى‏شود و به مردم سى سال درس معارف و تربيت مى‏دهد.

نبايد تصور كرد كه امثال اين دزد، انسان‏هاى خاصّ و ويژه‏اى هستند، بلكه اگر همه نسخه‏هاى حكيمان الهى را عمل كنند، همان حال، مقام و قلب پر از حكمت را پيدا مى‏كنند.
داستان «حرّ بن يزيد» هيچ تعجبى ندارد؛ چون آن سى هزار نفر نيز مى‏توانستند مانند حرّ شوند، اما نخواستند. حرّ بن يزيد از اين نظر انسان ويژه، خاصّ و استثنايى نبود، بلكه با خواستن، اين گونه شد. تمام نكته زندگى او پذيرش حقيقت بود. اين گوش را وقتى كه كنار دهان ولىّ خدا و حكيمى مانند حضرت سيدالشهداء عليه السلام قرار داد و امام عليه السلام به چند صورت داروى درمان را به او ارائه كردند، او علاج شد؛ چون قبول كرد و به كار بست.
پس حرّ شدن حرّ و حكيم شدن آن دزد، تنها بخاطر پذيرفتن نبوده است، بلكه بعد از پذيرفتن، عمل نيز بوده است. همين طور در مورد آسيه. هر كس داروى درمان كننده خدا، انبيا و ائمه عليهم السلام را بپذيرد، قطعاً علاج و درمان مى‏شود.
وجود مبارك اميرالمؤمنين عليه السلام روايتى بسيار مهمى در اين زمينه دارند كه همين معنا را بيان مى‏كند: خود را در دايره پذيرش قرار دهيد، تكبر نكنيد، وقتى پذيرفتيد، اين داروى الهى و دارويى كه نبوت و امامت مى‏دهند، علاج و درمان‏ كنندگى آن يقينى و قطعى است.