تبيين تناسب جريمه و جرم‏

روايت خيلى مهمى از امام صادق عليه السلام آمده است كه جواب خيلى از شبهه‏هاى ذهنى را مى‏دهد.

به امام صادق عليه السلام عرض كرد: يابن رسول الله! شخص نيكوكار و بدكار مگر بيشتر از هشتاد سال در اين دنيا زندگى خواهد كرد؟ فرمود: نه.

گفت: پس اين چه حكمى است كه پروردگار در قرآن كرده است كه مجرم بايد تا ابد در جهنم بماند:

«هُمْ فِيها خالِدُونَ»

مگر خدا عادل نيست؟ چرا جريمه‏ها با جرم‏ها متناسب نيستند؟ جرم مجرم، يا خوبى‏ها در شصت سال بوده، اما جريمه يا پاداش او ابدى است؟ براى چه؟

امام صادق عليه السلام فرمودند: نيت و خواسته نفس مجرم اين بوده كه اگر باز در دنيا بماند، دوباره همين گونه باشد. چون اگر مى‏خواست دست بردارد، اين همه سال دو پيغمبر با محبت، با كرامت، بردبار، با زبان نرم فرعون را به حق دعوت كردند، اما او قبول نكرد. اگر صد سال ديگر يا تا ابد نيز مى‏ماند، باز هم قبول نمى‏كرد. يعنى خدا مى‏بيند وقتى مجرم تمام درها به رويش بسته شده است، تازه به فكر برگشت مى‏افتد و گرنه نيتش اين است كه همين گونه باشد، اگر او را نگهدارد، باز هم همين كارها را مى‏كند و كره زمين نيز گنجايش نگهداشتن همه را ندارد، لذا به آن طرف منتقلش مى‏كند و به جهنم مى‏برد تا در آنجا دائمى شود؛ چون اگر باز هم مى‏ماند، همين بود. پس سزاى جرم متناسب با مجرم است؛ يعنى ذات مجرم مى‏گويد: اگر من نميرم، باز همين هستم.