دنيا و آخرت‏

 زنده بودن آخرت‏

دنيا و آخرت با يكديگر چند تفاوت دارند. براى شناخت اين تفاوت‏ها از آيات قرآن مجيد استفاده مى‏كنيم. دنيا خانه حيات و زندگى است و هم خانه مرگ و خاموشى است، اما آخرت فقط خانه حيات است.
ما در دنيا، موجودات زنده، جماد و مرده مى‏بينيم. بسيارى از موجودات در اين دنيا جان و حيات دارند و بسيارى از موجودات هم بدون جان و حيات هستند. اما قرآن مجيد، آخرت و همه موجودات عالم آخرت را زنده شعوردار، فهميده و آگاه مى‏داند.
در قرآن مجيد درباره دنيا مى‏خوانيم:
«الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَياةَ» 
در دنيا مرگ هست و حيات وجود دارد. اما درباره آخرت مى‏خوانيم:
«وَ إِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوانُ» 
عالم آخرت، باشعور، زنده و آگاه است. در قرآن مجيد به اين نكته اشاره شده است كه پروردگار عالم بعد از اين كه جريان قيامت تمام شده، صحراى محشر خالى مى‏شود، اهل نجات وارد بهشت و اهل معصيت نيز وارد دوزخ مى‏شوند، پروردگار عالم با دوزخ و جهنّم حرف مى‏زند. جهنّم و دوزخ نيز حرف خدا را مى‏شنوند و مى‏فهمند. علت اين شنيدن و جواب دادن، همان حيات آگاهانه به همراه شعور مى‏باشد. پروردگار به دوزخ خطاب مى‏كند:
«هَلِ امْتَلَأْتِ»
اى دوزخ! آيا از اين جمعيت مرد و زنى كه به خاطر گناه، بى‏دينى، كفر، شرك، نفاق و عصيان در تو ريخته شده‏اند، سير و پر شده‏اى؟ دوزخ به پروردگار جواب مى‏دهد:
«وَ تَقُولُ هَلْ مِنْ مَزِيدٍ» 
در اين آيه شريفه، كلمه قول است. دوزخ به پروردگار پاسخ مى‏دهد: از اين ميلياردها مرد و زنى كه در من ريخته شده، سير و قانع نشده‏ام، آيا لقمه بيشترى هم هست كه در من قرار بدهى؟
از اين كه قرآن مجيد مى‏فرمايد: پروردگار با جهنم صحبت مى‏كند و از او سؤال مى‏كند و جهنم هم با صدا جواب پروردگار عالم را مى‏دهد. مى‏توان فهميد كه دوزخ‏ مانند بقيه شؤون قيامت، حيات دارد و حيات او نيز با شعور و با درك و فهم است.
اين يك تفاوت.