علاقه پروردگار به دعاى بندگان‏

اما قسم ششم چقدر عالى است. زمانش بيشتر در ماه مبارك رمضان است، چون پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏وآله فرمودند: خدا اين كار را در ماه رمضان بيشتر از زمان‏هاى ديگر انجام مى‏دهد. پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏وآله مى‏فرمايد: «اكثروا» اين كار را زياد انجام دهيد. بخش ششم اين است:

«و الاجابَهُ مِنّى وَ الدُّعاءُ مِنْكُمْ»

بندگان من! جواب دادن به عهده من است، اما شما نيز بياييد و با من حرف بزنيد. من اين زبان و دهان را به خاطر خودم به شما داده‏ام كه شما با من حرف بزنيد، چون من ناله شما را دوست دارم.

گاهى عبد با سوز دل با او حرف مى‏زند، اشكى مى‏ريزد كه ملائكه مقرب يقين مى‏كنند كه اشك روى صورتش خشك نشده، دعايش مستجاب است. دعا يقينا مستجاب مى‏شود. من به اين كلمات يقين صد در صد دارم، چون ديده‏ام و لمس‏ كرده‏ام.

اگر بخواهيد، به شما عنايت مى‏كنم. نگوييد: خدا مى‏داند كه من چه مى‏خواهم.

مى‏داند، اما مى‏خواهد صداى تو را بشنود. مى‏فرمايد: مى‏دانم چه مى‏خواهى، اما دوست دارم دهانت را باز كنى، دستت را دراز كنى، گردنت را كج كنى، اين حال بهترين حال عبادت است كه به ملائكه‏ام بگويم: او را ببينيد، متكبر نيست. دعا مى‏كند، اشك مى‏ريزد.

ملائكه فكر مى‏كنند كه اشك روى صورت او خشك نشده، دعايش مستجاب است، اما مى‏بينند، از استجابت دعا خبرى نشد، نگران مى‏شوند. مى‏بينند شرايط اجابت در او جمع است، پس چرا پروردگار جوابش را نمى‏دهد و مشكلش را حل نمى‏كند؟ عرض مى‏كنند: خدايا! مشكلى در اجابت دعاى بنده‏ات هست؟

خطاب مى‏رسد: هيچ مشكلى در دل بنده من و گريه‏اش نيست. مى‏پرسند: پس چرا جواب او را نمى‏دهى؟ خطاب مى‏رسد: چون دوستش دارم، صداى او را نيز دوست دارم، اگر جواب بدهم، ديگر نزد من نمى‏آيد، دوست دارم هميشه مرا بخواند. بايد معلم به ما ياد بدهد كه چه بگوييم و چگونه حرف بزنيم:

«فَبِعِزَّتِكَ يا سَيَّدِى وَ مَوْلاىَ اقْسِمُ صادِقاً لَئِنْ تَرَكْتَنِى ناطِقاً لَأَضِجَّنّ الَيْكَ بين أهلها ضجيج الآملين»