ارزش عشق‏ورزى به حضرت حق‏

رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:
«إِذَا أَحَبَّ اللَّهُ عَبداً مِن أُمَّتِى قَذَفَ فِى قُلُوبِ أصفِيَائِهِ وَأروَاحِ مَلائِكَتِهِ وَسُكَّانِ عَرشِهِ مَحَبَّتَهُ لِيُحِبُّوهُ فَذلِكَ المُحِبُّ حَقَّاً طُوبَى‏ لَهُ ثُمَّ طُوبَى لَهُ وَلَهُ عِندَاللَّهِ شَفَاعَةٌ يَومَ القِيَامَةِ» «1».
هنگامى كه خدا عبدى از امتم را مورد محبّت خود قرار دهد، محبتش را در قلوب اصفيا و فرشتگان و ساكنان عرشش مى‏اندازد تا او را دوست بدارند و محب حقيقى اين است، خوشا به حالش، باز خوشا به حالش، براى او در قيامت نزد خدا مقام شفاعت است.
عشق ورزى به حق و محبّت به حضرت رب العزه كه محصول معرفت و شناخت عاشق از معشوق است تا جايى ارزش و قيمت دارد كه حضرت حق در حديثى قدسى به موسى بن عمران فرموده كه مرا نزد عاشق و محبم مى‏توانى يافت آنجا كه مى‏فرمايد:
«يا مُوسى‏! مَرِضتُ فَلَمْ تَعُدْنِى فَقالَ: يا رَبِّ وَكَيْفَ ذَلِكَ؟ قال: مَرِضَ فُلانٌ فَلَمْ تَعُدْهُ وَلَوْعُدْتَهُ لَوَجَدْتَنِى عِنْدَهُ» «2».
اى موسى! بيمار شدم و تو از من عيادت نكردى، گفت: پروردگارا! مگر مى‏شود تو بيمار شوى؟ خطاب رسيد: فلانى بيمار شد و تو از او عيادت نكردى، اگر از او عبادت مى‏كردى مرا نزد او مى‏يافتى.
حضرت محبوب آن چه جز او نمى‏داند براى محب خود آماده كرده است:
«أعدَدْتُ لِعبَادِىَ الصَّالِحينَ مَا لاعَينٌ رَأتْ وَلَا أذُنٌ سَمِعَتْ وَلَا خَطَرَ عَلَى قَلبِ بَشَرٍ» «1».
براى بندگان شايسته‏ام چيزى آماده كردم كه چشمى نديده و گوشى نشنيده و بر قلب بشرى خطور نكرده است.

منبع: فرهنگ مهرورزى،