محبت سبب جذب فيوضات الهى‏

  در رابطه با محبّت و عشق الهى در اخبار حضرت داود عليه السلام آمده است:

اى داود! به زمينيان برسان من دوستدار كسى هستم كه دوستدار من است و همنشين كسى هستم كه همنشين من است و مونس كسى هستم كه به ذكر من انس دارد و يار كسى هستم كه يار من است و انتخاب كننده كسى هستم كه انتخاب كننده من است و فرمانبر كسى هستم كه فرمانبر من است، كسى مرا به صدق و حقيقت دوست ندارد مگر اين كه او را براى خود مى‏پذيرم و چنان به او محبّت مى‏ورزم كه احدى از خلق خود را بر آن پيشى نمى‏دهم، كسى مرا به حق بخواهد، مى‏يابد و كسى كه غير مرا بخواهد مرا نمى‏يابد، اى اهل زمين آنچه بر آن از غرور دنيايى هستيد، دور اندازيد و به سوى كرامت و مصاحبت و هم‏نشينى من آييد، با من انس بگيريد تا با شما انس بگيرم و به سوى محبّت و دوستى شما بشتابم كه من طينت عاشقانم را از طينت ابراهيم خليلم و موساى كليمم و محمد برگزيده خود آفريدم، من دل‏هاى مشتاقان را از نور خود آفريدم و به وسيله جلالتم آن‏ها را نعمت بخشيدم‏ .

در اخبار داود عليه السلام آمده است:

«قُل لِعَبادِى المُتَوجّهينَ إلى‏ مَحَبَّتى: ما ضَرَّكُمْ إذا احْتَجَبْتُمْ عَنْ خَلْقِى إذا رَفَعْتُ الحِجابَ فيما بَيْنِى وَبَيْنَكُمْ حَتّى‏ تَنْظُرُوا إلىَّ بعُيُونِ قُلُوبِكُمْ؟ وَما ضَرَّكُمْ ما زَوَيْتُ عَنْكُمْ مِنَ الدُّنْيا إذْ بَسَطْتُ دِيْنِى لَكُمْ؟ وَما ضَرَّكُمْ مَسْخَطَةُ الْخَلْقِ إذا الْتَمَسْتُمْ رِضاىَ؟» .

اى داود! به بندگانم كه رو به محبت من دارند بگو: چه چيز به شما زيان مى‏رساند هنگامى كه خود را از آفريدگانم مستور مى‏داريد و حجاب بين خود و شما را بر مى‏دارم تا با چشم‏هاى دل‏هاتان به من نگاه كنيد؟ و چه چيز به شما زيان مى‏زند آن‏گاه كه دنيا را از شما دور مى‏كنم و دينم را براى شما مى‏گسترانم؟ و خشم مردم چه زيانى به شما مى‏زند هرگاه كه جوياى خشنودى من باشيد؟

محبّت سبب جذب فيوضات الهيه به سوى انسان است و در رأس همه فيوضات ايمان است كه انسان را به خير دنيا و آخرت مى‏رساند و از خزى و خوارى و كيفر و عذاب در دنيا و آخرت حفظ مى‏كند.

رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‏فرمايد:

«إنَّ اللَّهَ يُعْطِى الدُّنْيا مَنْ يُحِبُّ وَمَنْ لَايُحِبُّ وَلا يُعْطِىِ الأيمانَ إلّامَنْ‏ يُحِبُّ» .

يقيناً خدا دنيا را به كسى كه دوستش دارد و دوستش ندارد عطا مى‏كند و ايمان را جز به كسى كه محبوب اوست عطا نمى‏كند.

و نيز مى‏فرمايد:

«إذا أحَبَّ اللَّهُ عَبدَاً جَعَلَ لَهُ وَاعِظاً مِن نَفسِه وَزَاجراً مِن قلبهِ يَأمُرُهُ وَيَنهَاهُ» .

هنگامى كه خدا بنده‏اى را دوست بدارد پند دهنده و نهى كننده‏اى را از درون خودش براى او قرار مى‏دهد تا او را به كارهاى پسنديده وادار كند و از كارهاى زشت باز دارد.

منبع:فرهنگ مهرورزى