ره‏آورد مهرورزى در قيامت‏

مردمى كه در دنيا از پى ايمان و ديندارى و كمالات نفسى و فضايل انسانى نسبت به يكديگر كانون مهرورزى و محبّت هستند، در آخرت نيز با يكديگر بر پايه مهرورزى و محبّت و هزينه كردن عشق و كرامت زندگى ابدى و جاويد خود را در بهشت كه جاى محبان و عشق‏ورزان است بر ادامه مى‏دهند.
اين حقيقتى است كه از آيات قرآن و روايات به طور صريح استفاده مى‏شود و پايه‏گذاران دانش روحى مغرب زمين نيز به همين معنا با تكيه بر دلايل و براهين علمى و روانى و نيز با ارتباطى كه در اين زمينه با ارواح نسبتاً پاك گرفته‏اند، يقين صد در صد و اعتقاد كامل و جازم پيدا كرده‏اند.
به برخى از آيات و روايات و گفته‏هاى دانشمندان روحى اشاره مى‏شود شايد به حقايقى كه تا كنون به طور كامل تفسير نشده، بيش از پيش آشنا شويم.
قرآن مى‏فرمايد:
[الْأَخِلَّاءُ يَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِينَ‏] 
در آن روز دوستان دشمن يكديگرند مگر پرهيزكاران.
دوستانى كه در دنيا دوستى‏شان با يكديگر و مهرورزيشان نسبت به هم، ملاكى جز ماديات و شهوات و لذت‏هاى زودگذر و جلب منافع ظاهرى نداشت چنان كه حضرت امام صادق عليه السلام مى‏فرمايد:
«ألا كُلُّ خِلَّةٍ كَانَتَ فى الدُّنْيَا فِى غَيرِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فَأِنَّهَا تَصِيْرُ عَدَاوَةً يَوَمَ القِيَامَةِ» .
بدانيد كه دوستى كه در دنيا براى غير خدا بوده در روز قيامت بدل به دشمنى مى‏شود.
دوستى دنيا در قيامت تبديل به كينه و دشمنى و نفرت از يكديگر مى‏گردد مگر مهرورزى و محبّت پرهيزگاران به يكديگر كه ريشه محبّت و عشق و مهرورزيشان در دنيا از چشمه ايمان و ديندارى آنان آب مى‏خورد.
فيلسوف الهى و عارف عاشق، مرحوم فيض كاشانى مى‏فرمايد:
به دنبال رفاقت و دوستى با اهل تقوا باش، گرچه طريق و راهت براى يافتن آنان به سوى تاريكى‏هاى زمين باشد، و عمرت را در طلب آنان به پايان بر، زيرا خدا در روى زمين پس از پيامبران مخلوقاتى برتر از آنان نيافريده است و نعمتى به بندگانش چون نعمت توفيق همنشينى با آنان را عطا نفرموده است .
اينان از شدت مهرورزى به يكديگر، در سراى جاويدان، در بهشت عنبر سرشت بنا به فرموده قرآن مجيد بر تخت‏هايى ساخته شده از طلا ودرهم و بافته شده از درّ و ياقوت مقابل و روبه روى هم تكيه دارند و با نظر به يكديگر شادمان و مسرور مى‏شوند:
[عَلى‏ سُرُرٍ مَوْضُونَةٍ* مُتَّكِئِينَ عَلَيْها مُتَقابِلِينَ‏] .
بر تخت‏هايى زربافت،* كه روبروى هم بر آن‏ها تكيه دارند.
اينان در بهشت جداى از پدران و همسران و فرزندان و ذرّيه خود نيستند، شايستگان از آنان هم كنارشان به سر مى‏برند و از اين كه در كنار هم به سر مى‏برند و يكديگر را ملاقات مى‏نمايند خوشحال‏اند.
[جَنَّاتُ عَدْنٍ يَدْخُلُونَها وَ مَنْ صَلَحَ مِنْ آبائِهِمْ وَ أَزْواجِهِمْ وَ ذُرِّيَّاتِهِمْ...] .
بهشت‏هاى جاويدى كه آنان و پدران و همسران و فرزندان شايسته و درست‏كارشان در آن وارد مى‏شوند.

منبع: فرهنگ مهرورزی