آخرت آباد با دنياى پاك و آباد

از پيامبر بزرگ اسلام صلى الله عليه و آله روايت شده است:
«الدُّنْيا مَزْرَعَةُ الآخِرَةِ» .
دنيا كشتزار آخرت است.
انسان، هنگامى كه از طريق اعتقاد و عمل به درياى بى‏ساحل رحمت حق متصل شود، بى‏ترديد آنچه را در دنيا مى‏كارد جز دانه قابل رشد و شايسته محصول در آخرت نخواهد بود و مهجور از قرآن و بى‏توجه به احكام و واقعيات آن كتاب هرچه را مى‏كارد، داراى ثمرى اندك، آن هم فقط محدود به دنيا خواهد داشت و براى آخرت هيچ محصولى نصيب او نخواهد شد.
قرآن مجيد درباره اين دو طايفه مى‏فرمايد:
[مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ وَ مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ‏] «2».
كسى كه زراعت آخرت را بخواهد، بر زراعتش مى‏افزاييم و كسى كه زراعت دنيا را بخواهد، اندكى از آن را به او مى‏دهيم، ولى او را در آخرت هيچ بهره و نصيبى نيست.مايه آخرت‏خواهى بى‏ترديد ريشه در قرآن‏خواهى و عمل به قرآن دارد. اهل قرآن اهل آخرتند و در سراسر زندگى دنياى پاكشان كه دنيايى قرآنى است، براى آخرت مى‏كارند و در آخرت برداشتى ابدى خواهند داشت و اين همه نتيجه رحمت خداست كه از آثار أتم و أكملش قرآن و توفيق ايمان به قرآن و فهم قرآن و عمل كردن به قرآن است.

منبع: فرهنگ مهرورزى