دين ، بهترين پناهگاه در حوادث

دين ، پناه و ملجأ شخص متديّن در حوادث و مواقع درماندگى است ، حيات آدمى صحنه مشكلات و صدمات مى‏باشد و آفرينش انسان طورى است كه از تحمّل شدائد رسمى و روحى و عقلى ناگزير است و در عين همه اين بلاها در التجاء و اتكاء به مبدئى كه شايستگى و زيبندگى اين معنى را داشته باشد ، ناچار و بى‏اختيار است .شخص هرچند صبر و بردبارى به خرج دهد و بيش‏تر خود را شكيبا معرّفى نمايد ، روح متانت به او اجازه ندهد كه زبان به شكوه باز و سخنى از ناملايمات آغاز و آه و شرار درون را نزد همگان به آسمان نثار نمايد .
او علاقه دارد ملجأ و پناهگاهى عظيم ، رحيم و بزرگوار داشته باشد كه در مصائب ، در هر لحظه ، از مددكارى او بى‏منّت و بى‏دريغ مضايقه ننمايد ، بدون ملجأ و منجا زندگى بسيار دشوار است .  بالاترين پناه‏ها و مهم‏ترين يار و ياور ، در خلوت و جلوت ، در آشكار و نهان در پرده و ظاهر دين است كه زير بناى آن ايمان به خداست . آن كسى كه ميان لجّه‏هاى هولناك اقيانوس دست و پا مى‏زند و هيولاى مرگ را برابر چشم خود مى‏بيند ، امواج سهمگين دريا سر و صورتش را نوازش مى‏دهند و هر لحظه شلاّقى از فشار و شكن‏هاى پيچيده آب به بدن او نواخته مى‏شود ، بى‏اختيار خدا مى‏گويد و از او براى رسيدن به ساحل نجات مدد مى‏طلبد و جز او را ملجأ و پناه و يار و ياور نمى‏پندارد و در آن لحظه از صميم قلب به قدرت خدا ايمان دارد و ناله‏هاى دردناك خويش را به آسمان عظمتش نثار مى‏كند . اين حقيقت و اين التجا و اين پرستش معبود يكتا ، دين است و خلاصه اين دين است كه به انسان اطمينان ، جرأت ، شجاعت و شهامت عنايت مى‏كند ، چنانچه قرآن مى‏فرمايد :  هُوَ الَّذِى أَنزَلَ السَّكِينَةَ فِى قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ  . اوست كه آرامش را در دل هاى مؤمنان نازل كرد .  و در آيه ديگر مى‏فرمايد :  أَلاَ بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ  . آگاه باشيد ! دل‏ها فقط به ياد خدا آرام مى‏گيرد .شعاع دين به هر دلى كه تابيد آن را از معنويّت روشن و از صفا و حقيقت گلشن نمود و آن چنان شيفته حق گرديد كه شدائد و سختى‏ها را هيچ انگاشته ، ابداً هراس و انديشه‏اى در اين‏باره نداشته و آن‏ها را لازمه جهان گذرا مى‏داند .  شخص ديندار و آدم متديّن حقيقى از حوادث ترس و بيم ندارد ، عزّت و ذلّت را از خدا مى‏داند و يقين دارد كه حادثه از عوامل و لوازم كمال است .

ز حادثات تو انديشه و هراس مدار                                         كه هست حادثه مستلزم مدار كمال

آرى ، متدين بايد بداند ، بدان‏گونه كه سوز سرما و برف و توفان زمين را از ميكرب‏ها مبرّا و آن را آماده شكوفايى گل‏هاى بهاران مى‏نمايد و از گل مكيدن زنبور ، عسل ساخته مى‏شود و عمل تلقيح در شكوفه‏ها انجام مى‏گيرد ، حادثه‏ها نيز از اسباب و لوازم حيات و رقاء مى‏باشند .  غبار لازمه آسيا بود « صائب » تو از حوادث دور زمان چه انديشى موحّد براى توفيق ثبات و مجاهدت با ناملايمات ، متوسّل به خدا و متّكى به دين است . ملجأ و پناهگاه متديّن ، خدا و مبانى دين است و به هنگام اضطرار استغاثه به درگاه خدا دارد و معتقد است كه جز خدا ، ديگرى درد او را درمان نمى‏نمايد و در حال اضطرار سر بر آستان او گذاشته از عنايتش مدد مى‏طلبد . بدبخت كسى است كه ملجأ وپناه ندارد، و از آن بدتر ، مسلك‏هاى بى‏خاصيّت و موجودات ضعيف و بيچاره كه از خود او درمانده‏ترند پناه خود پندارد !
متديّن ، عرض نياز به آستان قادر چاره‏ساز و خداوند رئوف بى‏نياز دارد و به جز او به كسى نپردازد و دست تكدّى به سوى خدا دراز كرده به ماسوى توجّه ندارد و به گدايى درِ او افتخار نموده و حاضر نيست به هيچ قيمتى روى از آن درگاه برگرداند . مكتب اسلام نمونه‏هاى بارزى در ثبات و بردبارى و شكيبايى از خود به يادگار دارد كه علاوه بر سروران دين كه مادر دهر چونان نخواهد ديد ، از پيروان اين دين در تاريخ شواهد بسيارى موجود است كه مقاومتشان در برابر حوادث اعجاب‏انگيز است .