طهارت قلب

  اهل مهر و محبّت در راه طهارت قلب و پاكى دل مى‏كوشند و سعى و تلاش دارند باطن خويش را از هر آلودگى بزدايند و قلبى به دست آورند كه چون وجود فرشتگان از آنچه تناسبى با آن ندارد پاك و طيّب و طاهر باشد .
آنان چنين قلبى را براى ارزش يافتن عبادات خود مى‏خواهند زيرا مى‏دانند عبادت رياكارانه باطل و عبادتى كه به طمع بهشت و ترس از دوزخ انجام مى‏گيرد كم ارزش است .آنان چنين قلبى را براى توجه بيش‏تر در راه خدمت به خلق خدا و مهرورزى گسترده‏تر به آنان مى‏خواهند ، زيرا مى‏دانند دلى كه نسبت به مردم داراى غل و غش و كينه و حسد است و آلوده به بخل و حرص مى‏باشد سبب هلاكت انسان و موجب نفرت حق از اوست . پاك دلان كه از آثار پاكدلى‏شان مهر و محبّت گسترده و بى‏شائبه است و از عشقى خالصانه براى سود رسانيدن به مردم مى‏تپد ، بنا به گفتار حق در انجيل در قيامت از پرهيزكارانند . « طُوبَى لِلمُطهَّرَةِ قُلوبُهُم اُولئكَ هُمُ المُتَّقُونَ يَومَ القِيامَةِ ».
خوشا به حال پاكدلان ، اينان همان اهل تقوا در قيامت هستند . شما اگر به منزلت و مقام اهل تقوا در قرآن مراجعه كنيد ، خواهيد يافت از عناياتى كه خدا در قرآن نسبت به اهل تقوا مبذول داشته ، اعلام محبّت و عشق به آنان است .
. . . إِنَّ اللّه‏َ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ. . . . خدا پرهيزكاران را دوست دارد .
شگفت‏آور است كه در اين آيه مى‏گويد خدا محب و پرهيزكاران محبوب ، خدا عاشق و اهل تقوا معشوق‏اند . راستى هنگامى كه انسان محبوب خدا شود خدا براى محبوب خود در دنيا و آخرت چه خواهد كرد ، آيا كسى جز خدا از اين مطلب خبر دارد ؟

از عنايات حضرت حق به محبوبان خود جلوه نورى او به قلب محبوبان است كه قلب آنان را تبديل به حرم اللّه‏ و عرش اللّه‏ مى‏كند ، و به گنجايشى مى‏رساند كه بتواند آن نور بى‏نهايت را در خود تحمل كند . « لاَ يَسَعُنِى أرضِى وَسَمائِى وَلكن يَسَعُنِى قَلبُ عَبدِىَ المُؤمِن »  . زمين و آسمانم گنجايش مرا ندارد ولى دل بنده مؤمنم گنجايش مرا دارد . اين جلوه در لحظات شهادت حضرت حسين عليه السلام در قلب آن حضرت به صورت أَتَمْ واكملش ظهور كرد كه در لحظه‏اى كه تيزى خنجر قاتل به گلوى مباركش نشست ، تبسم فرمود و سر در راه جانان سپرد . و حضرت امام زين العابدين عليه السلام هنگام دفن آن حضرت با توجه به تجلى اين نور با اشك و آهى كه از فراق پدر داشت فرمود :
« أَبَتَا أمَّا الدُّنيَا فَبَعْدكَ مُظْلِمَةٌ وَأمَّا الآخِرَةُ فَبِنُورِ وَجْهِكُ مُشرِقَةٌ » . پدر جان ! دنيا پس از تو به تاريكى فرو رفت و آخرت به نور شخصيت و كرامتت روشن شد . آرى ؛ آنان كه به خود مهر مى‏ورزند و به عبارت ديگر عاشق خود هستند و به سبب اين عشق در پى نجات خويش در دنيا و آخرت از مهالك‏اند ، همواره دست اندركار طهارت و پاكى قلب خويش‏اند كه هم بتوانند عبادتى خالص انجام دهند و هم بتوانند مردم را از خير خود بهره‏مند سازند .