زيارت مؤمن

و آن حضرت به امت تعليم مى‏دهد كه گاهى به زيارت و ديدار يكديگر برويد كه اين ديدار و زيارت مايه شادمانى و نشاط و عامل رفع دل آزردگى‏ها و منشأ بركات و سبب فيوضات و كارى است كه نزد حضرت حق داراى پاداش و ثواب است .
حضرت امام باقر عليه السلام از پيامبر صلي الله عليه و آله روايت مى‏كند كه آن حضرت فرمود : جبرئيل براى من حكايت كرد كه خداى عزّوجلّ فرشته‏اى را به زمين فرستاد و آن فرشته آمد و آغاز رفتن كرد تا گذرش بر درى افتاد كه مردى بر آن در ايستاده و از صاحب‏خانه اجازه ورود مى‏خواست ، آن فرشته به او گفت : چه نيازى به صاحب اين خانه دارى ؟ پاسخ داد : او برادر دينى من است و من به خاطر خدا از او ديدن مى‏كنم . آن فرشته به وى گفت : فقط براى زيارت و ديدن او آمدى ؟ گفت : آرى ، جز براى اين كار نيامده‏ام ، به او گفت : من پيك خدا به سوى توام ، خدايت سلام مى‏رساند و مى‏فرمايد : بهشت بر تو واجب است ، آنگاه فرشته گفت : خدا مى‏فرمايد : هر مسلمانى از مسلمانى ديدن كند ، او را ديدن ننموده ، مرا ديدن كرده و ثواب او بر عهده من ، بهشت است . در همين زمينه از حضرت امام صادق عليه السلام روايت شده است : « مَن زَارَ أخاهُ فِى جَانِبِ المِصْرِ ابتِغَاءَ وَجهِ اللّه‏ِ فَهُوَ زَوْرُهُ وَحَقٌّ عَلَى اللّه‏ِ أن يُكرِمَ زَوْرَهُ »   . هر كس برادر « دينى‏اش » را كه در يك سوى شهر است به خاطر جلب خشنودى خدا ديدن كند زائر خداست و بر خداست كه زائرش را گرامى دارد . و نيز از آن حضرت روايت شده است : « مَا زَارَ مُسلِمٌ أخَاهُ المُسلِمَ فِى اللّه‏ِ وَللّه‏ِِ إلاّ نَادَاهُ اللّه‏ُ عَزَّوَجَلَّ : أيُّهَا الزَّائِرُ طِبتَ وَطَابَتْ لَكَ الجَنَّةُ »  .
مسلمان برادر مسلمانش را در راه خشنودى خدا و براى خدا ديدن نكند جز آن كه خداى عزّوجلّ او را ندا دهد : اى زائر ! خوش باشى و بهشت برايت خوش باد .