از آيات و روايات استفاده ميشود كه سنت الهي بر تأخير عذاب تا روز قيامت قرار گرفته و هرگونه محاسبه و جزا در سراي آخرت صورت ميگيرد و دنيا سراي عمل است. امام علي (ع) ميفرمايد: امروز موقع كار است و محاسبهاي نيست و فردا هنگام محاسبه است و كار نيست.
از برخي آيات و روايات ديگر استفاده ميشود كه بعضي از گناهان همچون ستم به ديگران در دنيا، مجازات دارد و ستمكاران به سزاي اعمال ناشايست خود ميرسند. در آيات در مورد قوم ستمكار ثمود ميگويد: زلزله آنها را فرو گرفت و درهم كوبيد، و گاه ميگويد: صاعقه آنها را فرو گرفت يا صيحه آسماني دامانشان را گرفت. قرآن در مورد چگونگي هلاكت و سرانجام ظالمان ميگويد: ببين اين خانههاي آنها است كه به خاطر ستم ايشان خالي مانده، نه صدايي از آنها به گوش ميرسد و نه جنب و جوش در آنها وجود دارد و نه از آن همه زرق و برقها و ناز و نعمتها و مجالس پر گناه اثري باقي است. آري، آتش ظلم و ستم در آنها افتاد و همه را سوزانيد و ويران كرد. از ابن عباس روايت شده كه: من از قرآن به خوبي استفاده كردهام كه ظلم و ستم، خانهها را ويران ميكند، سپس به آيه فتلك بيوتهم خاوية بما ظلمو استدلال كرد. تأثير ظلم در ويران كردن شهرها و جامعهها با هيچ چيز قابل مقايسه نيست. ظلم صاعقه مرگبار، زلزله ويرانگر و همچون صيحه مرگ آفرين آسماني است و تاريخ بارها اين حقيقت را اثبات كرده كه دنيا ممكن است كه با كفر ادامه يابد اما با ظلم قابل دوام نيست. درروايتي از پيامبر اسلام (ص) نقل شده است: ظلم از گناهاني است كه مجازات ان در دنيا داده ميشود و به آخرت واگذار نميشود در برخي از روايات وارد شده است كه برخي از گناهان هست كه موجب نزول نعمت و عذاب ميشود. همچنين گاهي خداوند انسانهايي را كه دچار گناه شدهاند، در دنيا عذاب ميكند، تا موجب بيداري آنها شود بلكه از كار زشت دست بردارند و رو به سوي خداوند آورند كه اين گونه عذابها لطف در حق بندگان است.
منبع : پاسخگو