حالات مادى و معنوى لقاء اللّه‏

به داوود فرمود: داوود! بندگانم را با من آشتى بده. گفت: مولا جان! چه کنم که با تو آشتى کنند؟ خطاب رسید: بلند شو برو درِ خانه‏هایشان را بزن، در کوچه ایشان را ببین، در مسجد ایشان را ببین، هر کجا مى‏شود برو آنها را ببین، صدایشان بزن، به آنها نشان بده، محبت‏هایى را که تاکنون در حق‏شان کرده‏ام، به یادشان بیاور، بگو من عمرى است به شما محبت و کَرَم کرده‏ام، آقایى کرده‏ام، چه شده است؟ دورى تا کجا، چه قدر باید دور شد؟!باید توجه داشته باشیم که به اندازه‏اى از خدا دور شویم که وقتى صدایمان بزند، صدایش را بشنویم والاّ اگر دورى زیاد شود، دیگر صدایى را نمى‏شنویم. دل را با خدا یکى کنید، به قرآن خدا عمل کنید، اگر انسان این دم سوم را غنیمت بداند، درباره‏اش باید گفت: عالَم درخت است، انسان میوه آن درخت، آن نفخه عقلى الهیّه که آدم را وارد تکلیف و وارد رفاقت با خدا و عشق با خدا و آشتى با خدا و عمل به حلال و حرام خدا مى‏کند، میوه درخت وجود انسان است که مى‏گویند: عقل نظرى، کلمه طیّبه است، «اَصْلُهَا ثَابِتٌ وَ فَرْعُهَا فِى السَّمَاءِ »11، میوه عقل نظرى روح ملکوتى و روح قدسى است. با توجه به این عقل نظرى، یعنى یاد گرفتن تکالیف و عمل کردن، انسان روح الهى و خدایى پیدا مى‏کند و این روح تازه خودش درخت است و میوه این درخت لقاء اللّه‏ است، لقاء اللّه‏ هم در قیامت در دو قیافه آشکار مى‏شود : یکى به صورت بهشت که مال بدن ماست، که در بهشت مى‏خوریم و مى‏آشامیم، ازدواج مى‏کنیم، روى تخت مى‏نشینیم، در کاخ مى‏رویم، زیر درخت‏ها قرار مى‏گیریم، کنار چشمه‏ها قدم مى‏زنیم، نهرها از کنار تخت‏هایمان جارى است، این حالت مادى لقاء اللّه‏ است. حالت معنوى آن هم «وَرِضْوَ نٌ مَّنَ اللّه‏ِ اَکْبَرُ»12 است و آن زمانى که اهل بهشت روى تخت تکیه داده‏اند و صداى خدا را مى‏شنوند، مثل موسى که در دنیا صداى حق را شنید که مى‏فرمود : عباد من! از همه شما راضى هستم، و از این بالاتر عباد من! از همه شما تشکر مى‏کنم که در دنیا زحمت کشیدید، بیدار ماندید، گریه کردید، نماز خواندید و . . . از همه شما متشکرم. خدا شکر مى‏کند. مدتى ما شکر کردیم، بعد او شکر ما را مى‏کند، مدتى ما سلام کردیم، بعد او به ما سلام مى‏کند، مدتى حرکت کردیم تا رفیق او شویم، بعد او خودش کنار ما قرار مى‏گیرد، با ما معیّت پیدا مى‏کند، این نفخه‏ها را غنیمت بدانیم.