ارزش نفس

این قدر نَفْس مهم است که خداوند عزیز در قرآن مجید به نفس قسم خورده است. این نفس از نظر استعداد بسیار باعظمت است :

اتَزْعُمُ انّکَ جِرْمٌ صَغیرٌ
 وفیک انطوى العالَمُ الاکبَرُ
 
واَنْتَ الکِتابُ المُبینُ الّذى
 باَحْرُفِهِ یَظْهَرُ المُضمَرُ11
 براى این که این نفس از حالت استعداد به فعلیّت برسد ؛ یعنى با نفسى که شایستگى دارد مهمان ابدى مولا شود، چه کار باید کرد؟ باید چه کار کرد تا تمام بندهایى که به نفس پیچیده شده و غیر خدا او را مى‏کشند، یک مرتبه گسسته و آزاد شوند و در فضاى الهى قرار گیرند چه باید کرد؟ 6666 آیه در قرآن است، در مجموعه کتاب شریف « کافى» که کتابى از کتاب‏هاى شیعه است، نزدیک به شانزده هزار روایت وارد است، چهارده هزار صفحه روایت در « وسائل‏الشیعه» است، 45 هزار صفحه روایت در « دائره‏المعارف » علامه مجلسى است، پانزده هزار صفحه روایت تحقیقى در « مرآه‏العقول » علامه مجلسى است، انسان با دقت در همه اینها پى مى‏برد که راه را فقط همین قرآن و روایات نشان مى‏دهند. مى‏گویند تمام قدرت‏هایى که خدا به شما داده، فقط براى این است که براى کمال نفس خرج کنید. عقل را، وجدان را، فطرت را، علمى را که کسب مى‏کنید، غذایى را که مى‏خورید، کار و ورزشى را که انجام مى‏دهید، جهادى را که مى‏روید، نمازى را که مى‏خوانید، هر چه در اختیار شماست، همه را باید خرج کمال نفس کنید. نفس بسیار گرسنه آفریده شده، شما تا هستید باید سیرش کنید، سیر شدن نفس هم به این است که وجود مقدّس محبوبش را به او بدهند، با محبوبش آشنا کنند و بعد هم راه دریافت و کشف معشوق و محبوبش را برایش باز بگذارند. در قرآن و روایات آمده است که اگر این کار را نکنند، نفس با این همه گرسنگى‏اش نسبت به محبوب عالَم، به چاهى مانند جهنّم تبدیل مى‏شود که هر چه گناه در آن بریزند، خاطرش آسوده نمى‏شود، سیر و سیراب نمى‏شود.