راه صحیح مصرف بکارگیرى و نتایج آن

یکى از اهداف آفرینش عالم خلقت، به ویژه نعمت‏هاى بزرگ معنوىِ پروردگار، توجه دادنِ مردم به مهم‏ترین، زیباترین و نورانى‏ترین عمل، یعنى شکر است. امام حسین علیه السلام شکر نعمت را برنامه عملى مى‏دانست و به این امر عنایت ویژه داشت که اگر مردان و زنان جامعه، در مدار شکر نعمت‏ها قرار بگیرند، فَساد و اِفساد، شرارت و گناه خاتمه مى‏یابد و آنان داراى حیات پاک، نورانى، باارزش و به دور از عبادت شیطان و بندگىِ هواى نفس مى‏شوند ؛ زیرا شکر در منطق سید الشهدا علیه السلام ، که منطق وحى و منطق انبیا است، عبارت از خرج کردنِ نعمت در جایى است که پروردگار بزرگ عالم، آن را براى انسان مشخص کرده است. نعمت فکر، عقل، قلب، چشم، گوش، زبان، شهوت، مال، زمین، مواد ظاهرى عالَم و امور مادى، نعمت دین، قرآن، علم و سایر نعمتهاى الهى اگر بطور مشروع ومعقول در جاى خود که خدا و رسولش معیّن کرده‏اند خرج شوند، محصول آن، زندگى پاک و سعادت دنیا و آخرت خواهد بود.اگر نعمت الهى در مسیر صحیح آن خرج شود، مانند این است که دانه نباتى را در زمین قابل و در آب و هواى مستعد بکارند و منتظر باشند که به محصولات باارزش تبدیل گردد ؛ یعنى اگر قرار است آن دانه، درخت شود، به یک درخت پاک با میوه‏هاى بسیار تبدیل گردد. اگر قرار است گندم شود، اگر قرار است نبات دیگرى شود، وقتى که به موقع و به درستى و در زمین و آب و هواى مناسب کاشته شود، محصول مى‏دهد. انسان هم در استفاده از نعمت‏ها همین گونه است. اگر انسان نعمت را در همان جاى معیّنى که صاحب نعمت (خداوند) خواسته است، خرج کند، نتیجه آن، هم رضایت پروردگار بزرگ مى‏شود و هم در قیامت، به صورت بهشت ابدى ـ طبق آیات قرآن ـ جلوه مى‏کند و هم مردم، کنار یکدیگر، زندگىِ سالم و بدون رنج و ناراحتى خواهند داشت. خداوند در قرآن مجید مى‏فرماید :

« مَنْ عَمِلَ صَالِحاً مِن ذَکَرٍ اَوْ اُنثَى وَهُوَ مُوْمِنٌ فَلَنُحْیِیَنَّهُ حَیَاهً طَیِّبَهً »1.از مرد و زن ، هر کس کار شایسته‏اى انجام دهد، در حالى که مومن است، او را به زندگىِ پاکیزه‏اى زنده مى‏داریم .عمل شایسته، از نظر قرآن، این است که هر نعمتى که در اختیار انسان است، در جاى خود مصرف شود. نعمت الهى در زندگى نباید بدون مصرف بماند. معطل گذاشتن نعمت، گناه است.