انفاق و نماز، نشانه ايمان مؤمن‏

 «الَّذِينَ هُمْ عَلَى‏ صَلَاتِهِمْ دَائِمُونَ»  بندگان مؤمن در نماز دائمى هستند. اين دائمى را از فعل مضارع بيرون‏ مى‏آوريم؛ يعنى نماز آنان، نمازى هميشگى است. تا آخر عمر از نماز بيرون نمى‏روند و زلف زندگى خود را به زلف نماز گره زده‏اند. همين معنا را در سوره معارج دارد: «الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَوةَ وَمِمَّا رَزَقْنهُمْ يُنفِقُونَ»  همچنين بندگان مؤمن من، دست بسته و بخيل نيستند، بلكه خيلى مشتاقانه، مازاد هر نعمتى كه به آنها عطا كردم، در راه من مى‏پردازند.
  زمان اعطاى پاداش خدا به مؤمنان‏
پاداش اين حالات مثبت و اعمال پاك، در اين عالم تنها وعده نيست، بلكه سند ملكى اين پاداش‏ها را هم اكنون مى‏دهد. سندش در قرآن است. جمله، جمله اسميه است، نه فعليه. در عربى، جمله اسميه با فعليه خيلى فرق مى‏كند. جمله اسميه اثبات مطلب است؛ يعنى مسأله تمام شده است. «أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا لَّهُمْ دَرَجتٌ عِندَ رَبّهِمْ وَمَغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ كَرِيمٌ»  «اولئك» از اسماى اشارات است. «لام» لام ملكى است، يعنى سند را نوشته و امضا كرده‏ام. هم اكنون براى اينان درجاتى در پيشگاه پروردگار هست. اين درجات چيست؟ كسى نمى‏داند. پاداشى كه با كلمه جمع آمده است. «درجات» نه درجه، درجات از سه به بالا است، اما چقدر است، ما نمى‏دانيم.
    تفضل خدا بر مؤمنان‏
اما اگر بندگان مؤمنم در دوره عمر خود لغزش‏هايى داشته‏اند:  «وَمَغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ كَرِيمٌ» آمرزش نسبت به اين بندگانم را نيز ملكى كردم. پاداش نيكو و با ارزش كه ملك آنان شده است، نه اين كه بعد ملك آنان بشود. لطيفه‏اى از اين آيات استفاده مى‏شود؛ اين كه مى‏فرمايد: اكنون درجات، مغفرت و اجر كريم را ملك آنان كردم، خدا، خدايى نيست كه چيزى را ملك تو كند و از تو پس بگيرد، براى اين كه از تو پس نگيرد، چه كار مى‏كند؟ به تو توفيق مى‏دهد و تو را در دايره ايمان نگه مى‏دارد، تا با ايمان از دنيا بروى. به ما خبر دادند كه در شب عيد فطر، مى‏خواهى به همه جايزه بدهى. مگر نگفته‏اند:«الذى جعلته للمسلمين عيداً»
 والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته‏