مقايسه بنيان حلال و حرام در زندگى‏

خانه را در معرض سيل، روى كمربند زلزله و در مناطق طوفان خيز نسازيد، بلكه آن را به گونه‏اى بسازيد كه در مقابل طوفان، زلزله و سيل مقاومت كند.
خانه‏سازى در كناره‏هايى كه سيل برده و بنيانى ندارد و مشرف به درّه است، ديوانگى است؛ چرا كه انسان پول خرج كند و اين بار سنگين را روى اين خاك‏هاى سست مشرف به درّه بسازد، با تكان زلزله، طوفان و سيل، تمام خانه با هر چه داخل آن هست، به عمق درّه مى‏افتند.
اين حرف قرآن در سوره توبه است. چه آيه عجيب و چه هشدار زيبايى است: «أَفَمَنْ أَسَّسَ بُنْينَهُ عَلَى‏ تَقْوَى‏ مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوَ نٍ خَيْرٌ أَم مَّنْ أَسَّسَ بُنْينَهُ عَلَى‏ شَفَا جُرُفٍ هَارٍ فَانْهَارَ بِهِ‏فِى نَارِ جَهَنَّمَ وَ اللَّهُ لَايَهْدِى الْقَوْمَ الظلِمِينَ» 
ديگر حرف از اين متين‏تر و محكم‏تر؟ هشدار از اين بهتر، زيباتر و استوارتر؟ در اين آيه دو نفر را براى ما مثل مى‏زند، نفر اول:
 «أَفَمَنْ أَسَّسَ بُنْينَهُ عَلَى‏ تَقْوَى‏ مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوَ نٍ خَيْرٌ»
آيا كسى كه بناى زندگى خود را در همه چيز؛ كسب، كار، خوراك، پوشاك، ازدواج، معاشرت و داد و ستد، بر دو پايه بنا كرده است:
پايه اول: تقواى الهى است؛ يعنى محكم كارى كرده است و روى گناه، معصيت، حرام و محرمات بنا نساخته است، بلكه زيربنا و بتون اين زندگى، تقوا و پرهيز از حرام است. پايه دوم: رضوان پروردگار و خشنودى حضرت حقّ است و براى اين كه مُهر رضاى خدا روى آنها بخورد مصالحى را بكار گرفته است: «أَم مَّنْ أَسَّسَ بُنْينَهُ عَلَى‏ شَفَا جُرُفٍ هَارٍ فَانْهَارَ بِهِ فِى نَارِ»
اين بنا بهتر است يا كناره‏اى كه قبلًا آن را سيل برده است و اكنون مقدارى سست است، خاك آن پوك است و اين بنا را در معرض وقوع سيل ساخته است؟