قرآن، براى هدايت مؤمنين‏

قرآن نيز براى عمل كردن نازل شده است:
 «إِنَّ هذَا الْقُرْءَانَ يَهْدِى لِلَّتِى هِىَ أَقْوَمُ وَ يُبَشّرُ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصلِحتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْرًا كَبِيرًا»اين عمل در آيه‏اى مطرح است كه خدا اهميت و اوصاف قرآن را مطرح مى‏كند.
مى‏فرمايد: اين قرآن، مؤمنين را هدايت مى‏كند، كدام مؤمنين را؟ آن مؤمنينى كه عمل صالح انجام دهند. عمل صالح آن عملى است كه از آيه قرآن و معارف اهل‏بيت عليهم السلام نشأت گرفته باشد.
مؤمنى كه قرآن را باور دارد، مگر مى‏تواند نسبت به موارد اخلاقى قرآن بى‏تفاوت باشد؟ وقتى مؤمن آيات منكرات اخلاقى را در قرآن مى‏بيند، خودش را مى‏سنجد كه منكرى از منكرات اخلاق در او نباشد، كه اگر هست، آن را معالجه كند، مبادا موردى از حسنات اخلاقى را كم داشته باشد، كه اگر كم دارد، كاستى آن را تأمين كند.
حال به سراغ چند آيه از قرآن در ارتباط با مسائل بسيار پر ارزش اخلاقى برويم.
البته همه موارد اخلاقى در اين چند آيه بيان نشده است. در قرآن موارد اخلاقى در آيات متعدّدى از سوره‏هاى مختلف بيان شده و اين نيز از محسّنات قرآن است كه‏مؤمن هميشه در قرآن مجيد حال گشتن داشته باشد. به همه جاى قرآن سر بزند، همه فضاها و آيات آن را ببيند. «1» و چون نيازمند به اين است كه واقعيّات آن حفظ شود، حفظ واقعيّات نيز به اين است كه با خواندن، برايش تكرار شود، لذا تا آخر عمر، حداقل روزى پنجاه آيه مى‏خواند. اين از گفته‏هاى امام صادق عليه السلام است كه روزى پنجاه آيه شايسته است خوانده شود.