گريه علامت مؤمن

  در باب اين‏كه گريه از علائم الهى بودن عبد است ، در قرآن مجيد مى‏خوانيم : وَإِذَا سَمِعُوا مَا أُنْزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرَى أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ  . و چون آنچه را كه بر پيامبر اسلام نازل شده بشنوند ، ديدگانشان را مى‏بينى به سبب آنچه از حق شناخته‏اند ، لبريز از اشك مى‏شود ، مى‏گويند . پروردگارا !

ايمان آورديم ، پس ما را در زمره گواهان [ به حقّانيّت پيامبر و قرآن ] بنويس . إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُ الرَّحْمنِ خَرُّوا سُجَّداً وَبُكِيّاً . هنگامى كه آيات [ خداىِ ]رحمان بر آنان خوانده مى‏شد ، سجده كنان و گريان به رو مى‏افتادند . گريه براى خدا ، دليل حال درون و خشوع قلب و خضوع اعضا و جوارح انسان در پيشگاه مقدس ربوبى است . مسئله گريه در پيشگاه حضرت احديت آن قدر با ارزش است كه حضرت سجاد عليه‏السلام ، در يكى از دعاهاى خود عرضه مى‏دارد :

الهى ! روزى كه چشم من از گريه در خانه تو بخواهد باز بماند ، آن روز را روز مرگ من قرار بده.

و در زيارت امين اللّه عرضه مى‏دارد : وَعَبْرَةَ مَنْ بَكَى مِنْ خَوْفِكَ مَرْحُومَةً ؛ اشكى كه از براى خوف تو بريزد ، مورد ترحّم تو است . در مقدمه دعاى عرفه حضرت سيد الشهدا عليه‏السلام آمده :
پس شروع فرمود آن حضرت در سئوال از حق و اهتمام نمود در دعا و آب از ديده‏هاى مباركش جارى بود پس بدين گونه دعا را ادامه داد ... آرى ، گريه و زارى در پيشگاه حضرت دوست از روى خضوع و تذلل و مسكنت و فقر ، به هنگام دعا و نيايش و به خصوص در وقت نماز و عبادت ، يكى از مهم‏ترين كارهاى انبيا و امامان عليهم‏السلام بود .

جلال الدين مولوى بلخى در دفتر پنجم مى‏گويد :
*
 تا نگريد ابر كى خندد چمن
طفل يك روزه همى داند طريق
تو نمى‏دانى كه دايه دايگان
گفت « وليبكوا كثيرا » گوش دار
 گريه ابر است و سوز آفتاب
گر نبودى سوز مهر و اشك ابر
كى بدى معمور اين هر چار فصل
سوز مهر و گريه ابر جهان
آفتاب عقل را در سوز دار
 چشم گريان بايدت چون طفل خرد
كم خور اين نان را كه نان آب تو برد
    *

      تا نگريد طفل كى نوشد لبن
كه بگريم تا رسد دايه شفيق
كم دهد بى‏گريه شيرت رايگان
 تا بريزد شير فضل كردگار
 اُستن دنيا همين دو رشته ياب
كى شدى اجسام ما زفت و ستبر
گر نبودى اين تف و اين گريه اصل
 چون همى‏دارد جهان را خوش دهان
چشم را چون ابر اشك افروز دار
كم خور اين نان را كه نان آب تو برد