ارزش پاكى جسم و روح پاك‏

اما اين پاكى چقدر ارزش دارد كه وجود مبارك حضرت زهرا عليها السلام دعا مى‏كنند، دعايى كه تا آخر عمرشان ادامه داشت، به پروردگار عرض مى‏كند: «واجعل جسدى فى الاجساد المطهرة»  خدايا! بعد از مرگم بدن مرا در كنار ابدان مطهّره قرار بده. ابدان مطهّره، آن ابدانى بودند كه هيچ حرامى را نپذيرفتند و زير بار قبول هيچ حرامى نرفتند و اگر بنا بود با قبول حرام زنده بمانند، مرگ را بر قبول حرام ترجيح مى‏دادند و شهيد مى‏شدند. يعنى به قدرى بصيرت داشتند كه قبول حرام را به زنده بودن برترى نمى‏داده، شهادت و مرگ را مى‏پذيرفتند تا حرام را نپذيرند. گذشت‏هاى زيادى مى‏كردند و در آن گذشت‏ها، تلخى‏هاى زيادى تحمل مى‏كردند تا آلودگى را نپذيرند. نُه سال در مصر، با انتخاب خود، به بدترين زندان مى‏رفتند: «رَبّ السّجْنُ أَحَبُّ إِلَىَّ مِمَّا يَدْعُونَنِى إِلَيْهِ»  كه حرام را براى بدن قبول نكنند و بدن را پاك نگهدارند كه اين بدن شايسته صعود معنوى به جانب مالك، صاحب و خالقش شود و رضاى پروردگار را در پرونده‏اش داشته باشد و روز قيامت نيز از عنايت ويژه پروردگار محروم نباشد.
نمونه‏اى از اثر آلودگى بدنى‏
در قرآن فقط به آيات آلوده شدن بدن به زنا نگاه كنيد: «وَمَن يَفْعَلْ ذَ لِكَ يَلْقَ أَثَامًا* يُضعَفْ لَهُ الْعَذَابُ يَوْمَ الْقِيمَةِ وَيَخْلُدْ فِيهِ مُهَانًا»  آنان كه خود را در آغوش رابطه نامشروع مى‏اندازند، قبل از اين جمله مى‏فرمايد: «وَ لَايَزْنُونَ»  عباد شايسته پروردگار و «عباد الرحمن» بدن را به نجاست زنا آلوده نمى‏كنند. آن انسانى كه بدن را به زنا آلوده مى‏كنند؛ يعنى براى لذّت‏برى تغذيه مى‏كنند، «يَلْقَ أَثَامًا»  چون لذّت زنا براى بدن است، نه عقل و روح. اين پوست و عصب بدن است كه از اين گناه لذت مى‏برد و بدن با اين گناه و تغذيه حرام تغذيه مى‏شود.
«وَمَن يَفْعَلْ ذَ لِكَ يَلْقَ أَثَامًا» با گناه لقا پيدا كرده و خودش را در گناه انداخته است، آن هم چه گناهى؟ «وَ لَاتَقْرَبُواْ الزّنَى‏ إِنَّهُ كَانَ فحِشَةً وَسَآءَ سَبِيلًا»  رفتار قرآن با زنا چه برخورد شديدى است كه مى‏فرمايد: زنا فاحشه است؛ يعنى عمل بسيار زشت و راه بسيار بدى است. كسى كه خود را با زنا درگير كند، با گناه ديدار كرده و در گناه افتاده، در قيامت عذاب او دو چندان است و مطابق گناهش نيست.