زندگى در خسارت، بدتر از حيوانيت‏

ما مى‏بينيم اتفاقاً خيلى‏ها در دنيا، خانه‏هاى سنگين و پول، ثروت، مال، مقام و مكنت حسابى دارند، پس چرا خدا در قرآن مى‏فرمايد: تمام سرمايه‏هاى وجود خود را در دنيا از دست داده و تباه كردند؟ اين آدمى كه اين زندگى را دارد، مگر كيست كه اين زندگى را دارد؟ خدا در قرآن مجيد مى‏فرمايد:«أُوْلئِكَ كَالأْنْعمِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ»
انسانى كه اين زندگى را ندارد، مانند حيوانات، شكم چران و شهوتران هستند و اين زندگى در اين فضا، بازدهى ندارد و همه سرمايه‏هاى خود را دارد از دست مى‏دهد. براى اين گونه موجودى، سود ندارد. وقتى ثروت، خانه، ملك و زمين، سودى مثبت براى من نداشته باشد و فقط در مسير شكم و شهوت باشد، اين زندگى، زندگى انسانى نيست كه بگوييم سودى دارد. اين چه زندگى است كه هيچ سودى ندارد؟ در نهايت مى‏خواهد بگويد: خيلى زحمت كشيدم و عرق ريختم، من نيز پاداش مى‏خواهم، مى‏گويند: معده و شهوت تو همراه توست، عمر خود را براى اين دو تا هزينه كردى، دست خود را دراز كن و پاداش خود را از اين دو تا بگير. شكمى كه در قيامت گرسنه ابدى است و شهوتى كه ديگر در آنجا اثرى ندارد؛
 «هَلْ أَتَيكَ حَدِيثُ الْغشِيَةِ* وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ خشِعَةٌ* عَامِلَةٌ نَّاصِبَةٌ* تَصْلَى‏ نَارًا حَامِيَةً* تُسْقَى‏ مِنْ عَيْنٍ ءَانِيَةٍ* لَّيْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٍ»  غذاى اين‏ها در قيامت، گياه خشكى است كه در زمين جهنم روييده مى‏شود.
اين گياه به قدرى سفت است كه آتش جهنم آن را نمى‏سوزاند. گياه نسوزى است.
اين قابل خوردن است؟ نه، ولى به او مى‏خورانند. خدا در قرآن مى‏فرمايد:«لَّايُسْمِنُ وَ لَايُغْنِى مِن جُوعٍ»
شكم اين‏ها را از اين گياه پر مى‏كنند كه نه به وزن آنان اضافه مى‏شود و نه گرسنگى از آنها برطرف مى‏شود.