عصر ظهور، عصر معرفت‏

ائمه اطهار عليهم السلام مى‏فرمايند: روز ظهور امام دوازدهم عليه السلام كه دست بابركت ايشان روى سر مردم دنيا مى‏آيد، يعنى قدرتش همه دنيا را پر مى‏كند، عقل‏ها همه پخته مى‏شود، همه عالِم، با معرفت و آگاه مى‏شوند و اهل معرفت براساس آن علم و پختگى زندگى مى‏كنند. يعنى به حالى مى‏رسند كه براى زندگى كردن، كمترين نيازى به هيچ گناهى احساس نمى‏كنند. ديگر چنين زمينه‏اى وجود ندارد كه بگويد: همه دارند مى‏برند، چرا ما نبريم؟ همه دارند مى‏خورند، چرا ما نخوريم؟ همه ماهواره دارند، چرا ما نداشته باشيم؟
همه بدحجاب شدند، چرا ما باحجاب بيرون برويم و خجالت بكشيم؟ اصلًا زمينه اين مسايل كور و نابود مى‏شود. چون آدم با معرفت، وزين، با ادب، سالم و با منفعت زندگى مى‏كند. براساس اين گونه كلمات حكيمانه و جملات ملكوتى است كه من عرض مى‏كنم: آگاهى از بحث عمر و چگونگى هزينه كردن عمر بر ما واجب است، كه مبادا هفتاد سال با عبادت زندگى كنيم، اما در قيامت به ما بگويند: كل آنها اشتباه، خلاف و نادرست بوده است.
هزينه عمر در باطل‏
اما آيه شريفه، تحليل و تجزيه پروردگار مربوط به مردان و زنانى است كه عمر خود را در باطل، منفى، شيطان، هواى نفس، شكم و شهوت هزينه مى‏كنند. مانند اين آيه شريفه در قرآن كريم كم داريم. در رابطه با گروه خاصى است كه با نگاه به زندگى آنها اين آيه نازل شده است. كلى و مطلق نيست.
آيه شريفه كه با «إنّما» شروع مى‏شود، يعنى اين گروه بدانند كه غير از اين چيزى كه نسبت به زندگى آنان تحليل مى‏كنم، چيز ديگرى نيست، سراغ هيچ تحليل ديگرى نروند، چون براى هزينه كردن عمر آنها يك تحليل بيشتر نيست. «إنّما» يعنى ديگر گوش به تحليل و تعريف ديگر نده، منِ خدا با ديدن زندگى شما، پرونده زندگى شما را بيان و روشن مى‏كنم كه شما در چه جايگاهى به سر مى‏بريد. اين معنى «إنّما» است؛
«إِنَّمَا مَثَلُ الْحَيَوةِ الدُّنْيَا كَمَآءٍ»