جنگ فرهنگى يزيديان و عاشورائيان‏

درگيرى يزيديان با ياران كربلا بر سر همين واقعيت بود. پيشنهاد امويان و يزيديان به اين هفتاد و دونفر اين بود كه از فرهنگ الهى جدا شويد و به فرهنگ اموى بپيونديد و الا عامل ديگرى براى شهادت اين هفتاد و دو نفر نبود. اين‏ها نه اختلاف پولى داشتند، نه اقتصادى، نه سياسى. اصل اختلاف آنها، اختلاف فرهنگى بوده است. تمام نامه‏ها، خطبه‏ها و گفته‏هاى ابى عبدالله عليه السلام و يارانشان، با حرفهاى دشمنان، نشانگر اين اختلاف است. آنها مى‏گفتند: يزيد، دنيا، حرام، ذلت، عبادت شيطان و هواى نفس، اما اين‏ها مى‏گفتند: خدا، آخرت، حلال، عزت، عبادت خدا و تقوا. آنها در حقيقت به تعبير قرآن: «يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ»
دعوت به دوزخ مى‏كردند، اما اين‏ها مى‏گفتند: ما بهشتِ يافته را با دوزخ معامله‏ نمى‏كنيم.
شخص بيدار و عاقل و هوشيار و بيناى قلبى را نمى‏شود خواب، غافل و كور كرد. مى‏شود بدنش را قطعه قطعه كرد، ولى عقل و نورى كه در او هست را نمى‏شود خاموش و غير فعال و بصيرت او را تاريك كرد. اين علامات، به آن معنايى كه خدا در قرآن مى‏فرمايد، علامات اهل انديشه است. اما گاهى كسى مى‏آيد، عمرى در خاك انديشه مى‏كند تا بفهمد كدام گياه در اين خاك بهتر رشد مى‏كند كه شكم مرا بهتر پر كند. نتيجه اين انديشه را حيوانات، بدون انديشه دارند. يا گاهى مى‏آيد فكر مى‏كند كه محصول زمين را با چه نقشه‏اى به ده برابر تبديل كنم، يا هر رأس گاو را با چه نقشه‏اى به ده گاو تبديل كنم، يا با چه تدبيرى هر كارخانه‏اى را به ده كارخانه تبديل كنم و عمرى را در لا به لاى اين افكار و ابزار صرف كنم، كه محصول آن ميلياردها تومان پول شود كه چه؟ اين بدن لاغر و مريض شده، كم كم دارد در خاك گور مى‏رود كه بپوسد.
خداى متعال در قرآن مى‏فرمايد: تبديل شدن به شجره طيبه و منبعى كه تا حد امكان، منفعت واقعى به دست بياورد و به آخرت آباد انتقال دهد در سايه تدبير و انديشه در توحيد، آفرينش، نبوت، وحى، امامت و انسانيت ميسّر است.