لذت اشتغال به ياد خدا
چقدر اين روايت با لذت است. حرف پروردگار است: «اذا كانَ الغالبُ عَلَى العبدِ الاشتغالَ بى» زمانى كه اغلب برنامههاى بنده من سرگرم بودن باطن، دل و قلبش با من باشد؛ يعنى با من بيدار مىشود، مىخوابد، مىخندد، راه مىرود، مىآيد، كسب مىكند، زندگى را مىچرخاند. من براى او چه مىكنم؟
«جَعَلْتُ بُغْيَتَهُ وَ لَذَّتَهُ فِى ذِكْرِى» همه لذتش را در ياد خودم قرار مىدهم كه با ياد من غرق در لذت شود.
اگر اين ياد خدا لذتى نداشت، پس انبيا اين عبادات را چگونه انجام مىدادند؟ اين دعاى كميلها، عرفهها، ابوحمزهها، از كجا طلوع كرده است؟ اينها با خدا چه مناجاتى مىكردند و چه لذتى مىبردند.
اما به زن بدكاره بگوييد: بيا چند دقيقه در كنار من بنشين، من غزل معنويى بخوانم، به شما مىگويد: چرا مرا از كارم بازداشتى؟ اما اين شبهاى رمضان به درب خانه امام زينالعابدين عليه السلام در دعاى ابوحمزه برو، حضرت وقتى صورت را از خاك بلند مىكرد، خاك زير صورت مبارك ايشان از گريه گِل شده بود، ايشان اين گونه با خدا زندگى مىكرد.
«عَشَقَنِى وَ عَشَقْتُه» وقتى لذت زندگى او را در ياد خودم قرار دادم، او عاشق من مىشود و من نيز عاشق او مىشوم:
چه خوش بى مهربونى هر دو سر بى كه يك سر مهربونى دردسر بى
من در خلوت شب به بندهام بگويم: دوستت دارم، او نيز بگويد: خدايا! دوستت دارم. او يك قدم مىآيد، من ده قدم مىآيم. حضرت يوسف عليه السلام نيازى به لذت بردن از زنا نداشت، او از لذت با خدا بودن پر بود. نيازى نداشت. خدا انيس و مونس و رفيق او بود، نيازى به رفاقت با زن ناپاك و نامحرم نداشت.
مباهات خدا بر فرشتگان به واسطه بنده مؤمن
آن وقت به ملائكه مىگويد: فرشتگان من، فلان جاى زمين را نگاه كنيد. در حالى كه بيشتر مردم خواب و عدهاى نيز در گناه هستند، عبد و رفيق مرا نگاه كنيد. دست خود را بلند كرده و مىگويد: «الهى العفو» يا صورتش را روى خاك گذاشته، مىگويد: «يا لَطيفُ ارْحَمْ عَبْدَكَ الضَّعيف» نزد ملائكه به وجود شما مباهات مىكند و مىفرمايد: آن وقتى كه به شما گفتم: مىخواهم آدم را بيافرينم، به ياد داريد؟ گفتيد: مىخواهى كسانى را خلق كنى كه روى زمين فساد و خونريزى كنند؟ اما نگاه كنيد، ببينيد چه موجودى خلق كردهام.
چند بار به ملائكه گفته است: بيابانهاى مدينه و كوفه را نگاه كنيد؟ به خصوص آن وقتى كه صورت اميرالمؤمنين عليه السلام روى خاك بود و عرض مىكرد: «مَوْلاىَ يا مولاى انت المولى و انا العبد و هل يرحم العبد الا المولى» پيغمبر صلى الله عليه و آله مىفرمايد: وقتى امثال اين انسانها را در قبر مىگذارند و در قبر را مىبندند كه برگردند، خطاب مىرسد: بنده من، تو را تنها گذاشتند و رفتند؟ مبادا بترسى، من تا قيامت مونس تو هستم.
والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته
English